Received: 05.03.2016. Revised 20.03.2016. Accepted: 23.03.2016. Badania nad czynnikami mogącymi mieć wpływ na udzielanie pierwszej pomocy osobie leżącej w miejscu publicznym Research on factors being able to affect on delivering first aid to a person lying in a public place Rafał Czyż Uniwersytet Medyczny im.

Data dodania — 2018-05-29 Z biegiem lat nasze zdrowie i sprawność pogarszają się, zapadamy na choroby, które przykuwają nas do łóżka, całkowicie odbierając możliwość samoopieki. Sprawiają, że jesteśmy narażeni na różne schorzenia zagrażające naszemu zdrowiu i życiu. Ważne, by nie dopuścić do zaniedbań, które w następstwie mogą doprowadzić do różnych chorób. Dzisiaj porozmawiamy o najczęstszych przypadłościach charakterystycznych dla osób długotrwale unieruchomionych i zapobieganiu im. Zapalenie płuc W zapobieganiu zapalenia płuc bardzo ważna jest profilaktyka, bo jak powszechnie wiadomo, znacznie łatwiej jest zapobiegać, niż leczyć. Na zapalenie płuc zachorować może tak naprawdę każdy, jednak istnieją grupy zwiększonego ryzyka. Należy zaznaczyć, że podatność na ten rodzaj choroby zależy również od naszego trybu życia. U osób leżących zapalenie płuc jest niestety częstą chorobą. Przez zmniejszoną pracę płuc te nie oczyszczają się dostatecznie, zalegająca wydzielina nie jest usuwana w odruchu kaszlu. Z racji leżącego trybu życia nawet lekki kaszel czy przeziębienie mogą mieć katastrofalne skutki i doprowadzić do ciężkiego zapalenia płuc, a następnie do śmierci. Ważne, by zadbać o mikroklimat, wietrzyć sale w szpitalach i pokoje w domach w celu dostarczenia świeżego i nawilżonego powietrza. Jeśli jest chłodno na zewnątrz, należy przykryć podopiecznego, aby go nie wychłodzić. Szczególnie ważne jest wietrzenie rano i wieczorem. Dobrze jest też położyć obok łóżka gazik nasączony olejkiem sosnowym – pobudzi to organizm do pogłębienia oddechu. Należy również zapewnić odpowiednią, półwysoką pozycję. Można oklepywać plecy od końca żeber w górę przy użyciu niewielkiej ilości spirytusu dłonią złożoną w łódeczkę – zabieg taki rozluźnia wydzielinę i ułatwia jej usuwanie. Wentylację płuc poprawiają też takie prozaiczne czynności jak: ziewanie, wzdychanie, śmiech, śpiewanie, gwizdanie. Dobrze jest podać choremu butelkę do połowy napełnioną wodą oraz słomkę, aby ten mógł dmuchać – to element gimnastyki oddechowej. Zadbajmy także o dopajanie chorego, ponieważ optymalne nawodnienie ułatwia ewakuację zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny. Jeżeli dysponujemy urządzeniem do inhalacji, możemy poprzedzić ćwiczenia oddechowe i oklepywanie wykonaniem inhalacji. Odleżyny Wśród najczęściej występujących skutków należy wymienić powstanie odleżyn, czyli uszkodzeń skóry, które mogą przyjmować różną postać: od niewielkiego zaczerwienienia skóry do głębokich ran, penetrujących do mięśni i kości. Główną przyczyną powstawania odleżyn jest dłuższe pozostawanie w jednej pozycji. Przewlekły ucisk doprowadza do zwężenia małych naczyń krwionośnych, które zaopatrują skórę w składniki odżywcze i tlen, w wyniku czego dochodzi do obumarcia komórek i powstania rany. Należy pamiętać, że skóra osób starszych jest cieńsza, mniej elastyczna, przez co bardziej podatna na uszkodzenia, a proces gojenia ran zachodzi wolniej. Warto wyrobić w sobie nawyk codziennego oglądania całego ciała, np. podczas wykonywania toalety czy kąpieli chorego. U pacjentów leżących odleżyny pojawiają się najczęściej w okolicy kości krzyżowej, stawu biodrowego, pięt, łopatek, łokci, czyli tam, gdzie tkanki pokrywają wyniosłości kostne. Odleżyna może powstać nawet w tak nietypowych miejscach jak: małżowiny uszne, skóra za uszami czy okolice potylicy. Jednak przestrzeganie kilku podstawowych zasad pomoże zapobiec powstawaniu odleżyn i zaoszczędzi pacjentowi cierpienia. Należy uważnie obserwować zaczerwienienia, czy nie znikają po zmianie pozycji chorego, oraz wszelkie otarcia, pęcherze lub zgrubienia naskórka. To sygnał, że w tym miejscu może pojawić się odleżyna. Jeśli da się zauważyć zaczerwienienie, zmienione miejsce można delikatnie oklepywać, aby poprawić ukrwienie skóry. Zaczerwienionych miejsc na skórze nie należy niczym zaklejać, ważne jest bowiem zapewnienie dopływu powietrza oraz delikatne wmasowanie antyseptycznego kremu ochronnego. Należy pamiętać, że na zmiany skórne narażona jest szczególnie skóra wilgotna i zmacerowana. Jeśli więc chory jest spocony lub ma problemy z nietrzymaniem moczu, trzeba zadbać o suchą piżamę i pamiętać o zmianie pampersa oraz bielizny pościelowej w sytuacji, gdy została zanieczyszczona moczem. Kolejna ważna zasada to zmiana pozycji pacjenta co dwie godziny w celu zminimalizowania stałego ucisku. Pamiętać należy, że zmieniając pozycję chorego, nie przesuwamy go, lecz unosimy, aby nie narażać skóry na uszkodzenia. Zmiana pozycji zapobiega uciskaniu wciąż tych samych partii ciała. Można zastosować różnego rodzaju udogodnienia, np. kółka z waty czy pianki pod pośladki, pięty, łokcie. Jeśli pacjent leży na boku, między nogami powinno umieścić się poduszkę, aby kolana i kostki nie stykały się ze sobą. W walce z odleżynami stosuje się również materace przeciwodleżynowe. Należy zadbać, aby łóżko chorego było dobrze prześcielone. Nie powinno być na nim żadnych zagnieceń, fałd, gdyż mogą one powodować ucisk na tkanki. Trzeba wymieść z łóżka wszystkie okruchy jedzenia, ziarenka piasku, aby nie powodowały otarć skóry. Najlepiej zapewnić choremu miękką, przewiewną bieliznę osobistą, wykonaną z naturalnych tkanin, aby się nie pocił. Miejsca szczególnie narażone na powstanie odleżyn delikatnie zabezpieczamy ochronnym kremem przeciwodleżynowym. Infekcje dróg moczowych Jednym z częstszych schorzeń, na które mogą skarżyć się osoby w podeszłym wieku, jest nietrzymanie moczu. Dolegliwość ta częściej dotyka panie, ze względu na specyficzną budowę anatomiczną cewki moczowej oraz narządów płciowych. Osłabienie mięśni miednicy, wielokrotne porody, operacje ginekologiczne – to główne przyczyny zaburzonej regulacji zwieraczy. Problem nasila się często w okresie pomenopauzalnym. Mężczyźni mogą cierpieć na nietrzymanie moczu jako powikłanie zabiegów chirurgicznych oraz radioterapeutycznych w obrębie gruczołu krokowego. Dla obu płci wspólne są takie problemy jak: udar mózgu, cukrzyca czy stwardnienie rozsiane. U osób leżących częstym problemem stają się infekcje dróg moczowych. U osób starszych mogą one przebiegać z zajęciem nerek, co dodatkowo osłabia ich funkcję i pogarsza stan chorego, często obciążonego już neurologicznie i kardiologicznie. Pozostawanie moczu w pęcherzu przez dłuższy czas (więcej niż 4–6 godzin) może powodować namnażanie się bakterii. Istnieje możliwość uniknięcia tego problemu przez opróżnianie pęcherza co najmniej raz na sześć godzin oraz picie wystarczającej ilości płynów, aby możliwe było wypłukiwanie bakterii z pęcherza. Dokładnie też należy myć ręce i stosować rękawiczki przy każdej zmianie pampersa, tak aby nie dopuścić do przekazywania bakterii z rąk na podopiecznego. U chorych, którzy zostają unieruchomieni w łóżku, używa się pampersów lub cewnika, a przez to bardzo łatwo dochodzi do infekcji dróg moczowych. Należy pamiętać o jak najczęstszej wymianie pampersa (co 4–5 godzin) oraz każdorazowo po oddaniu stolca. Gromadzący się natomiast w woreczku cewnikowym i rurce mocz może w przypadku ich przepełnienia cofać się do cewki moczowej, powodując rozwój zakażenia, dlatego tak ważne jest regularne opróżnianie pełnego woreczka. Dla osób z bezwiednym popuszczaniem, łagodnym nietrzymaniem moczu dostępne są specjalne wkładki urologiczne. Są one wykonane z materiału o wysokich właściwościach pochłaniających, który w kontakcie z moczem przekształca się w żel pochłaniający zapach. Zaburzenia psychiczne Osoby unieruchomione mają zaburzenia psychiczne objawiające się lękami, niepokojem, agresją, a nawet depresją. Zapobieganie takim zaburzeniom polega na zaspokajaniu potrzeby poczucia bezpieczeństwa, odprężenia i relaksu psychicznego. Bardzo ważna jest tu rola opiekuna, ponieważ to on powinien nawiązać z pacjentem nić porozumienia i relację opartą na zaufaniu. Opiekun ma za zadanie wysłuchać chorego, okazać mu zrozumienie i wczuć się w jego sytuację. Stać się jakby powiernikiem, bratnią duszą. Należy zrozumieć, że czasem pacjenta ogarnia pewna niemoc wynikająca z przykucia do łóżka. Zaburzenia psychiczne nie są mniej ważne od problemów czysto fizycznych.

Jest to stan ciągłego, fizycznego i emocjonalnego wyczerpania. Przewlekły stres powoduje załamanie się mechanizmów obronnych organizmu i skrajne osłabienie systemu odpornościowego, przez co może dojść do rozwoju chorób, takich jak nadciśnienie, choroby serca, cukrzyca, wrzody żołądka.

W przypadku opieki nad osobami leżącymi, zmiana pieluchy staje się czynnością rutynową. Niemniej jednak, bardzo łatwo jest popełnić błąd i narazić na niebezpieczeństwo zarówno siebie, jak i osobę, którą jest pod naszą opieką. W związku z tym, niezbędne jest posiadanie podstawowej wiedzy w tym zakresie. Odpowiednia zmiana pieluchomajtek pomoże nie tylko zniwelować ryzyko odparzeń, ale również zapewni osobie leżącej większy komfort. Jak więc poprawnie zmienić pieluchę w przypadku osoby leżącej? Jak przygotować się do zmiany pieluchomajtek osobie leżącej? Jak zmienić pampersa osobie leżącej? Otóż w pierwszej kolejności należy się do tego odpowiednio przygotować. Nie jest tajemnicą, że dobrze dobrany i prawidłowo założony wyrób chłonny, jest dla osoby leżącej nie tylko gwarancją komfortu, ale także zapewnia jej większe poczucie bezpieczeństwa. W dalszej perspektywie prawidłowo wykonana zmiana pieluchy znacznie zmniejsza ryzyko powstania odparzeń, a w konsekwencji nawet i odleżyn. W czasie zmiany pampersa u osoby dorosłej konieczne jest zapewnienie jej maksymalnego poczucia intymności, a opiekun powinien być do tego procesu odpowiednio przygotowany. Niezbędne będą: rękawiczki jednorazowego użytku,wyrób chłonny czyli pieluchomajtki, najlepiej jakby był to produkt, który będzie „oddychał” na całej powierzchni i zapewni odpowiednią cyrkulację powietrza, dzięki czemu pacjent będzie w mniejszym stopniu narażony na odparzenia. Tego typu produkty można znaleźć na stronie higieniczny,odpowiednie środki do oczyszczenia, a także do pielęgnacji skóry, Jak zmienić pieluchę osobie leżącej? Kiedy opiekun jest już odpowiednio przygotowany do zmiany pieluchomajtek, wówczas pozostaje jeszcze kwestia tego jak zmienić pieluchę osobie leżącej? Okazuje się, że będzie do tego wymagana cierpliwość, a przede wszystkim dokładność. Cały czas, nadrzędnym celem opiekuna powinno być zagwarantowanie podopiecznemu jak największego komfortu i intymności podczas całego procesu. Tak więc jak zmienić pampersa osobie leżącej? Oto instrukcja, krok po kroku: w pierwszej kolejności opiekun powinien założyć rękawiczki jednorazowego użytku, a także wsunąć podkład higieniczny pod pośladki osoby opiekun staje z brzegu łóżka i może opuścić ubrania lub bieliznę krokiem jest obrócenie osoby leżącej na jeden bok, tak by jej plecy były zwrócone w kierunku tym momencie opiekun powinien wykonać niezbędne czynności higieniczno-pielęgnacyjne- powinien on dokładnie oczyścić i osuszyć skórę pacjenta, a także posmarować ją kremem powinien on umieścić pieluchomajtki pomiędzy nogami krokiem jest rozłożenie tylnej części pieluchomajtek i upewnienie się, że idealnie przylega ona do ciała pacjenta, a sam indykator wilgotności znajduje się dokładnie na przedłużeniu linii w tym momencie mogą być podciągnięte z tyłu w kierunku część pieluchomajtek powinna zostać wyciągnięta, a następnie odpowiednio dopasowana do krocza koniec pacjenta należy odwrócić ponownie na plecy, jednocześnie nieznacznie unosząc go zarówno z lewej jak i z prawej strony, by możliwe było ostateczne podciągnięcie pieluchomajtek ku górze. Zmiana pampersa u osoby dorosłej, choć z pozoru może wydawać się nieskomplikowaną czynnością, to obarczona jest dużym ryzykiem błędu. Nieumiejętne uniesienie pacjenta, czy nieodpowiednie dopasowanie pieluchomajtek, może nieść za sobą poważne konsekwencje. Warto więc postępować zgodnie z przedstawioną powyżej instrukcją, by zapewnić podopiecznemu bezpieczeństwo i komfort. Post Views: 760

^{A może w wyniku choroby nie kontroluje swoich potrzeb fizjologicznych? W takiej sytuacji dobrym rozwiązaniem mogą okazać się pieluchomajtki dla dorosłych. Ich szeroki wybór sprawia, że często trudno jest zdecydować się na te jedne, właściwe. Podpowiadamy, jakie pieluchomajtki wybrać, jak dopasować rozmiar i jak prawidłowo je}

Dodano: 2021-10-26 przez: Herz24 Zmiana pieluch u osoby dorosłej jest niezwykle ważną, a rzadko poruszaną kwestią. Regularna i prawidłowa zmiana środków higienicznych chroni seniorów przed oparzeniami, odleżynami oraz podrażnieniami. Jak zmienić pieluchę osobie starszej? Przeczytaj nasz dzisiejszy artykuł o dowiedz się więcej. Wraz z wiekiem skóra staje się cieńsza, a tym samym mniej odporna na odparzenia i rany. Nieodpowiednia higiena oraz źle dobrane środki higieniczne mogą przyspieszyć proces powstawania odleżyn. Są one niezwykle bolesne i trudno je wyleczyć, szczególnie u osoby leżącej. Dlatego w myśl zasady lepiej zapobiegać niż leczyć, ważne jest prawidłowe dbanie o higienę osobistą osób starczych. Dopasuj odpowiednie środki! Zanim podpowiemy, jaki zmienić pieluchę dorosłemu, skupimy się na dopasowaniu środków higienicznych do stopnia inkontynencji podopiecznego. O rodzajach inkontynencji pisaliśmy w naszym innym artykule, dlatego odsyłamy do tego wpisu osoby, które chcą dowiedzieć się więcej na ten temat. Jeśli dochodzi jedynie do niewielkiego popuszczania moczu, czyli inkontynencji kropelkowej, wystarczające będą wkładki urologiczne. Dla osób aktywnych polecane są pieluchomajtki, które zakłada się jak klasyczne majtki. Należy zwrócić także uwagę na rozmiar pieluchomajtek. Zbyt luźne będą ocierać skórę podczas chodzenia i zwiększają ryzyko wydostania się nieczystości oraz przeciekania. Zbyt obcisłe mogą prowadzić do otarć w okolicach pachwin i powodować dyskomfort przy poruszaniu się. U osób z ciężką postacią inkontynencji najlepiej sprawdzą się pieluchy, które zapewniają maksymalną ochronę przed przeciekaniem. WAŻNE! Zmiana pieluch powinna być przeprowadzana tak często, jak to konieczne, a przede wszystkim zawsze po oddaniu kału! Jak zmienić pieluchę osobie starszej? – z pomocą przychodzą kosmetyki Już wiesz jak dobrać rodzaj środków higienicznych do rodzaju inkontynencji. Równie ważna jest pielęgnacja miejsc intymnych. Po zdjęciu pieluchy warto umyć i odświeżyć skórę przy pomocy specjalnych chusteczek nasączanych. Mogą to być chusteczki dla dzieci, jednak na rynku znajdziemy produkty dedykowane dla osób dorosłych, charakteryzujące się znacznie większymi rozmiarami, co ułatwi pracę opiekunowi. Choć chusteczki zawierają zwykle składniki nawilżające skórę, można dodatkowo ją nakremować specjalnym preparatem, np. z pantenolem lub argininą, które koją skórę, łagodząc podrażnienia. Jak zmienić pampersa dorosłemu? U osób mobilnych zmiana pieluchomajtek nie stanowi najmniejszego problemu. Podobnie u mniej mobilnych pacjentów wystarczy, gdy senior będzie w stanie unieść na chwilę pośladki do góry. Sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana w przypadku osób leżących. Jak zmienić pieluchę osobie leżącej? Należy ułożyć pacjenta na boku, następnie zdjąć pieluchę (obecnie na rynku można znaleźć nawet modele ze specjalnymi szwami, dedykowanymi dla osób leżących). Kolejnym krokiem jest dokładne umycie stref intymnych. Najwygodniejsze będzie wykorzystanie do tego celu wspomnianych chusteczek nawilżanych lub pianki niewymagającej użycia wody. Po umyciu pacjenta warto nałożyć specjalistyczny krem i poczekać aż się wchłonie, dając skórze możliwość lepszego oddychania przed ponownym założeniem środków chłonnych. Następnie połóż czystą pieluchę na łóżku i obróć podopiecznego, kładąc go na pielusze. Przekręcenie osoby leżącej ułatwia zgięcie ręki i ułożenie jej na klatce piersiowej, co zapobiega przygnieceniu ręki w trakcie obrotu. Następnie zapnij pieluchę. Pamiętaj, aby do tego typu prac zakładać jednorazowe rękawiczki. Już wiesz, jak zmienić pieluchę osobie starszej. Nie jest to trudne zadanie, jednak wymaga regularności i stosowania odpowiednich środków pielęgnacyjnych.

^{Jeśli chory może sam zmienić sobie wyrób chłonny lub wymaga do tego niewielkiej pomocy, najlepiej wykonać tę czynność na stojąco. Na tej stronie prezentujemy techniki zakładania pieluch anatomicznych i pieluchomajtek osobie leżącej, ponieważ te czynności sprawiają na początku największe problemy.} Złamania miednicy to złamania uszkadzające pierścień obręczy biodrowej, który tworzą w sumie dwie kości miedniczne (powstałe z połączenia kości biodrowej, kulszowej i łonowej) oraz kość krzyżowa Co to są złamania miednicy i jakie są ich przyczyny? Złamania miednicy to złamania uszkadzające pierścień obręczy biodrowej, który tworzą w sumie dwie kości miedniczne (powstałe z połączenia kości biodrowej, kulszowej i łonowej) oraz kość krzyżowa. Połączenia między poszczególnymi elementami miednicy są bardzo silne. Do złamań miednicy dochodzi w kilku mechanizmach: U osób młodych po urazach z bardzo dużą energią, takich jak upadek z dużej wysokości, wypadek komunikacyjny, potrącenie przez samochód. Zdecydowanie częściej takich urazów doznają mężczyźni. U osób starszych w przypadku urazów z niską energią, takich jak upadek z niewielkiej wysokości, uderzenie o twardą powierzchnię. W wieku podeszłym z powodu osłabienia jakości tkanki kostnej nawet niewielki uraz może spowodować złamanie. Takich złamań zdecydowanie częściej doznają kobiety. Wyróżnia się również tzw. złamania awulsyjne w obrębie miednicy, których najczęściej doświadczają dzieci i rosnąca młodzież. Do takich złamań dochodzi przy gwałtownym ruchu, bardzo często w czasie uprawiania sportu, ale bez kontaktu z innym zawodnikiem, bez bezpośredniego uderzenia w okolicę złamania. W tym wieku ścięgna przyczepiające się do kości mają silniejszą strukturę niż sama kość i przy silnym, nagłym ruchu istnieje możliwość oderwania blaszki kostnej z miednicy przez napięte ścięgno. U osób bardzo intensywnie uprawiających sport może dojść do przeciążeniowego złamania w obrębie miednicy, które nie jest wynikiem jednego, konkretnego urazu, ale sumą powtarzanych mikrourazów. Jak często występują złamania miednicy? Złamania miednicy zdarzają się stosunkowo rzadko. Jak objawia się złamanie miednicy? Ofiary wypadków, u których doszło do złamania miednicy, bardzo często doznają urazów innych narządów i są w złym stanie ogólnym. Z powodu krwotoków wewnętrznych mogą odczuwać osłabienie lub nawet stracić przytomność. U takich osób może dojść do spadku ciśnienia tętniczego, przyspieszenia tętna, blednięcia, zawrotów głowy, zaburzeń świadomości. Miejscowo w okolicy złamania może wystąpić zasinienie (ale nie musi). Poszkodowany może odczuwać bolesność okolicy miednicy, ale z powodu uszkodzeń innych części ciała może początkowo tego nie zgłaszać zaniepokojony innymi objawami, np. trudnościami z oddychaniem po towarzyszącym urazie klatki piersiowej. Osoby starsze, które najczęściej doznają złamania miednicy po upadku, będą odczuwały ból w okolicy dolnej części tułowia i bioder. Zwykle te dolegliwości utrudniają lub nawet uniemożliwiają chodzenie, długie siedzenie, zmiany pozycji, schylanie się. Młodzi sportowcy z urazami awulsyjnymi odczuwają miejscowy ból okolicy miednicy, który pojawił się gwałtownie po jednym konkretnym ruchu. Dolegliwości mogą powodować utykanie. Miejscowo może się pojawić obrzęk i zasinienie. Z kolei złamania przeciążeniowe u sportowców będą objawiały się miejscowym bólem miednicy pojawiającym się w czasie i/lub bezpośrednio po treningu, który ustępuje w spoczynku. Zwykle nie pojawiają się miejscowe objawy, jak np. obrzęk. Co robić w przypadku wystąpienia objawów złamania miednicy? Osoby, które doznały rozległego urazu np. zostały potrącone przez samochód, spadły z dużej wysokości, powinny niezwłocznie trafić na szpitalny oddział ratunkowy, gdzie po wstępnym, ogólnym badaniu lekarskim i ustabilizowaniu funkcji życiowych, należy je skonsultować ortopedycznie. Tacy pacjenci najczęściej trafiają na szpitalne oddziały ratunkowe przywiezione transportem medycznym z miejsca zdarzenia. Osoby starsze zgłaszające objawy typowe dla złamania miednicy oraz osoby młodsze w dobrym stanie ogólnym mogą zostać bezpiecznie przywiezione na ostry dyżur przez rodzinę, zwykle nie wymagają specjalistycznego transportu. Podobnie dzieci i młodzież z podejrzeniem złamania awulsyjnego w obrębie miednicy mogą przywieźć na ostry dyżur ortopedyczny rodzice. Sportowcy, u których występuje ból okolicy miednicy związany z wysiłkiem, powinni zostać skonsultowani ortopedycznie w trybie planowym w poradni. W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie złamania miednicy? Ortopeda zbiera wywiad dotyczący okoliczności, w jakich pojawiły się dolegliwości bólowe okolicy miednicy, a następnie bada pacjenta pod kątem widocznego obrzęku, zasinienia, bolesności punktów kostnych przy dotyku i niestabilności miednicy. W przypadku uzasadnionego podejrzenia złamania miednicy konieczne jest wykonanie badań obrazowych. Rutynowo rozpoczyna się od zdjęć rentgenowskich, ale często konieczne jest wykonanie również pełnej tomografii komputerowej miednicy, której wyniki pokazują skomplikowany obraz pierścienia miednicy w szczegółowych przekrojach oraz rekonstrukcjach 3D. W przypadku podejrzenia złamania zmęczeniowego, bardzo często niewidocznego na klasycznych radiogramach lub trudnego do interpretacji w tomografii komputerowej, pomocny jest rezonans magnetyczny. Jakie są metody leczenia złamań miednicy? W przypadkach pourazowych w zależności od rozległości złamań i stopnia ich niestabilności ortopeda decyduje o tym, czy pacjent wymaga leczenia operacyjnego – zespolenia za pomocą płytek i/lub śrub – albo leczenia zachowawczego, czyli bez operacji, które obejmuje leżenie przez 6–12 tygodni do czasu zrośnięcia się kości. Pacjenci po urazach wielonarządowych, w których złamanie miednicy jest tylko jednym z wielu obrażeń, których doznali, często są zaopatrywani przez ortopedę jedynie wstępnie poprzez założenia stabilizatora zewnętrznego miednicy. Ostateczne leczenie złamania miednicy (zespolenie za pomocą płytek) u takich pacjentów jest wykonywane po kilku dniach lub tygodniach – dopiero po zaopatrzeniu urazów bezpośrednio zagrażających życiu, takich jak np. krwiak wewnątrzczaszkowy, krwawienie do jamy brzusznej, odma opłucnowa. W przypadku młodych sportowców ze złamaniami awulsyjnymi w większości przypadków konieczny jest kilkutygodniowy okres odciążanie okolicy złamania, tj. chodzenia o kulach. W wyjątkowych przypadkach, gdy oderwany fragment kostny znacznie odsunął się od miednicy, może być konieczne jego operacyjne nastawienie i ustabilizowanie 1–2 śrubkami. Sportowcy, u których doszło do złamania zmęczeniowego miednicy, wymagają odpoczynku i odciążenia oraz modyfikacji treningu tak, żeby unikać przeciążeń. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie złamania miednicy? Po prawidłowo przeprowadzonym leczeniu złamania miednicy pacjenci zwykle wracają do pełnej sprawności. Rokowanie jest gorsze w przypadku urazów wielonarządowych, gdzie wstępny stan pacjenta jest zły, a ryzyko wszelkich powikłań zdecydowanie wyższe. Co trzeba robić po zakończeniu leczenia złamania miednicy? Po uzyskaniu pełnego zrostu złamania w prawidłowym ustawieniu nie ma specjalnych zaleceń co do postępowania po leczeniu. Co robić, aby uniknąć złamania miednicy? Profilaktyka złamań miednicy jest równoznaczna z profilaktyką wszelkich urazów, czyli minimalizowanie ryzyka wypadków samochodowych poprzez przestrzeganie przepisów, stosowanie się do zasad BHP w miejscu pracy, szczególnie w przypadku wykonywania niebezpiecznego zawodu. Dla osób starszych konieczne jest stworzenie warunków, które nie będą sprzyjały potykaniu się i upadkom. Te osoby powinny przebywać w znajomym otoczeniu dostosowanym do ich potrzeb: w ich mieszkaniach nie powinny znajdować się śliskie powierzchnie, dywaniki, liczbę schodów należy ograniczyć do minimum, włączniki światła muszą być łatwo dostępne, blaty ustawione w sposób umożliwiający podparcie się w razie niespodziewanej utraty równowagi. Seniorzy powinni nosić stabilne, nieślizgające się obuwie, a w razie istniejących już problemów z poruszaniem się lub zachowaniem równowagi powinni mieć odpowiednie zaopatrzenie ortopedyczne, takie jak kule, laski, chodziki. Sportowcy, młodzi, narażeni na złamania awulsyjne i wszyscy, niezależnie od wieku, narażeni na złamania zmęczeniowe – powinni dobrze przygotowywać się do treningów swojej dyscypliny poprzez stosowanie rozgrzewki, regeneracji i ogólnego przygotowania motorycznego. Liczbę i objętość jednostek treningowych trzeba ustalać indywidualnie i z rozwagą. Lekarz, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu. W swojej praktyce zajmuje się głównie traumatologią sportową, chirurgią artroskopową i chirurgią ręki. Członkini polskich i europejskich towarzystw naukowych skupiających artroskopistów oraz chirurgów ręki. Regularnie uczestniczy w kongresach i szkoleniach, stale udoskonalając swoje umiejętności, ale również dzieli się swoją wiedzą jako wykładowca na konferencjach i instruktor na kursach dla lekarzy. Realizowała stypendia naukowe w Luksemburgu i USA. Autorka publikacji naukowych i popularnonaukowych z dziedziny ortopedii. W swojej praktyce preferuje małoinwazyjne metody leczenia operacyjnego, a w przypadku konieczności stosowania unieruchomienia – nowoczesne, lekkie opatrunki. Pracuje w Carolina Medical Center w Warszawie.

Refundacja NFZ. stycznia 24, 2020. 1. Zlecenie od lekarza Pierwszym etapem uzyskania refundacji na pieluchomajtki jest otrzymania od lekarza zlecenia na potrzebne środki chłonne (pieluchomajtki, majtki chłonne, wkładki anatomiczne, pieluchy anatomiczne). Zlecenie elektroniczne wystawia lekarz nadając mu unikalny numer zlecenia i kod kreskowy.

Zmiana bielizny osobistej u pacjenta leżącego - algorytm 1. Krok pierwszy - Plan działania Wykaz problemów higienicznych i opiekuńczych chorego Wykaz zaplanowanych czynności i niezbędnych do wykonania zadania Wykaz materiałów i środków czystości potrzebnych do wykonania zadania Wykaz przyborów toaletowych i sprzętu potrzebnych do wykonania zadania Ad. 1 Pacjent jest leżący, nie może samodzielnie zmienić bielizny osobistej Bieliznę należy zmienić z powodu jej przepocenia i zabrudzenia Zmiana bielizny osobistej jest ważnym elementem profilaktyki odleżyn i codziennej higieny Zmiana bielizny osobistej zapewnia pacjentowi czystość, poprawę estetyki i samopoczucia Ad. 2 Wykaz niezbędnych czynności według kolejności ich wykonania: Sprawdzenie jak się pacjent czuje Poinformowanie pacjenta o potrzebie i sposobie zmiany bielizny osobistej i uzyskanie jego zgody na wykonanie tej czynności Zadbanie o odpowiednią temperaturę w pokoju pacjenta Przygotowanie materiałów pomocniczych, środków higienicznych i sprzętu niezbędnych do wykonania zadania Dostosowanie wysokości łóżka i opuszczenie zagłówka Zapewnienie pacjentowi intymności Higieniczna dezynfekcja rąk Założenie ochronnego fartucha z folii Założenie rękawiczek ochronnych Zdjęcie koszuli brudnej i wrzucenie do wózka na brudną bieliznę Założenie koszuli czystej Bezpieczne i wygodne ułożenie pacjenta Wyrównanie wierzchniego przykrycia Dostosowanie wysokości łóżka Uporządkowanie otoczenia zdjęcie fartucha foliowego i rękawiczek ochronnych higieniczna dezynfekcja rąk udokumentowanie wykonania czynności Ad. 3 Wykaz materiałów pomocniczych i środków higienicznych: materiały pomocnicze: rękawiczki ochronne ochronny fartuch foliowy czysta koszula lub piżama środki higieniczne: środek do dezynfekcji rąk wykaz sprzętu: taca parawan wózek na brudną bieliznę pościelową pojemnik na odpady medyczne Krok 2 – wykonanie zadania Zapytam pacjenta, jak się czuje i czy wyrażą zgodę na zmianę bielizny osobistej (jeżeli wyrazi zgodę, przygotuję tacę z czystą piżamą lub koszulą, ochronnym fartuchem z folii i rękawiczkami ochronnymi) - przygotuję też wózek na brudną bieliznę Uprzedzę pacjenta, jaką czynność będę wykonywał, jeżeli pacjent się zgadza lub nic nie mówi, ale nie protestuje, przygotuję pokój (zamknę okno i drzwi, aby uniknąć przeciągów), sprawdzę temperaturę pomieszczenia (ok. 22 stopni), na szafce przy łóżku postawię tacę z materiałami do wykonania zadania W okolicy szczytu łóżka ustawię wózek na brudną bieliznę, zasłonię łóżko parawanem, ustawię odpowiednią dla siebie wysokość łóżka Wykonam higieniczną dezynfekcję rąk, założę ochronny fartuch z folii i rękawiczki ochronne Zmiana koszuli: Zdejmę dodatkowy koc, odłożę górny brzeg wierzchniego przykrycia Zapytam pacjenta, czy może unieść pośladki (jeżeli tak, to w trakcie unoszenia podsunę jego koszulę ku górze, następnie pomogę pacjentowi usiąść i podsunę mu koszulę aż po barki); jeżeli pacjent nie może podnieść pośladków i trzeba by było go podtrzymywać za plecy w trakcie zdejmowania, odwrócę podopiecznego na bok i w tej pozycji podsunę mu koszulę Ułożę pacjenta na plecach i zdejmę mu koszulę najpierw z ręki bliżej siebie, następnie przez głowę i z ręki leżącej dalej ode mnie (podczas zdejmowania koszuli pacjent jest okryty kołdrą) - bez potrzeby pacjenta nie wolno obnażać Brudną koszulę włożę do wózka na brudną bieliznę Wezmę z tacy czystą koszulę, pofałduję i ułożę od strony pleców pacjenta, a następnie założę w kolejności przez głowę, ręka dalsza, ręka bliższa, a potem zsunę ją na klatkę piersiową Odwrócę pacjenta na bok, zsunę koszulę w dół i wyrównam ją na plecach, po czym odwrócę pacjenta na plecy, ułożę wygodnie i poprawię ułożenie pościeli – prześcielę łóżko Zmiana bluzy piżamy: Ustawię odpowiednią dla siebie wysokość łóżka Zdejmę dodatkowy koc, odłożę górny brzeg wierzchniego okrycia Odepnę guziki bluzy piżamy i rozwiążę tasiemki w pasie spodni, jeżeli spodnie są mocowane troczkami Poproszę pacjenta by uniósł pośladki i podciągnę bluzę piżamy ku górze, następnie pomogę pacjentowi usiąść i podciągnę mu bluzę aż do barków, zdejmę bliższy rękaw, przesunę za pacjentem na lewą stronę łóżka i zdejmę rękaw dalszy (gdy pacjent nie może podnieść pośladków i samodzielnie siedzieć w trakcie zdejmowania góry piżamy, leżącego pacjenta odwrócę na bok i w tej pozycji podsunę mu bluzę na tyle wysoko, by zdjąć rękaw) - bluzę przesunę za głową pacjenta, ułożę go na plecach i zdejmę drugi rękaw Brudną bluzę włożę do wózka na brudną bieliznę Nałożę rękaw czystej bluzy na rękę dalszą, pozostałą cześć bluzy przesunę pod uniesioną głową pacjenta na bliższą stronę łóżka, nałożę rękaw na rękę bliższą, następnie Odwrócę pacjenta na bok plecami do siebie, wygładzę bluzę i jednocześnie z bioder zsunę mu spodnie Ułożę pacjenta na plecach i zapnę mu guziki Uwagi pomocnicze: Zawsze należy sprawdzić, czy pacjent nie ma założonego wenflonu lub opatrunku na ręce, a także czy nie cierpi na ograniczenie ruchomości kończyn lub porażenie jednej ze stron ciała Zdejmowanie piżamy zaczyna się zawsze od zdrowej lub sprawniejszej ręki, a zakładanie od słabszej Jeżeli chory ma założony wenflon, to najpierw zdejmuje się rękaw z ręki bez wkłucia, a następnie ostrożnie z drugiej ręki Nakładając bluzę piżamy, zaczyna się z kolei od ręki z wkłutym wenflonem (ostrożnie wkłada się zmarszczony rękaw bluzy, stopniowo go prostując tak, by uniknąć ciągnięcia rękawem po wenflonie) Zdejmowanie spodni: Jeżeli wcześniej tego nie zrobiłem (dotyczy sytuacji gdy zmieniam tylko spodnie), ustawię odpowiednią dla siebie wysokość łóżka, zdejmę dodatkowy koc i odłożę górny brzeg okrycia, a także rozsznuruję spodnie pacjenta Jeżeli pacjent nie jest w stanie unieść pośladków do zsunięcia spodni, nie ściągnę ich na siłę, tylko pomogę mu ugiąć nogi w kolanach i trzymając za kolana, pchnę je ruchem tzw. kołyski raz w lewo raz w prawo, w wyniku czego pośladek się nieco uniesie, co wystarczy by zsuwać po trochu spodnie, naprzemiennie z lewego i prawego pośladka (jeżeli pacjent nie może zgiąć nóg w kolanach, odwrócę go na bok, zabezpieczę mu plecy jedną ręką, a drugą zsunę spodnie z pośladków), następnie odwrócę pacjenta na plecy i zsunę mu spodnie piżamy ku dołowi Brudne spodnie włożę do wózka na brudną bieliznę Wezmę czyste spodnie i zmarszczę ich nogawki Włożę stopy pacjenta w zmarszczone nogawki Podciągnę nogawki aż do pośladków chorego (jeżeli pacjent nie może unieść pośladków, spodnie nasuwa się na pośladki metodą odwracania na boki, tak jak przy zdejmowaniu) - przed ułożeniem pacjenta na plecach rozprostowuję i wygładzę bluzę od piżamy Jeżeli spodnie nie mają gumki, zawiążę troczki je mocujące Dalsze postępowanie: Ułożę pacjenta w wygodnej pozycji Dostosuję wysokość łóżka do potrzeb pacjenta Uporządkuję otoczenie, prześcielę łóżko i odsłonię parawan Zdejmę fartuch foliowy i rękawiczki (rękawiczki i fartuch foliowy wrzucę do pojemnika na odpady medyczne) Wykonam higieniczną dezynfekcję rąk W dokumentacji potwierdzę wykonania czynności Na końcową ocenę poza wykonaniem czynności w sposób prawidłowy i w odpowiedniej kolejności mają wpływ: Utrzymywanie kontaktu słownego z pacjentem w trakcie wykonywania czynności Utrzymanie porządku na stanowisku pracy Bezpieczeństwo (czy zdający jest świadomy ryzyka zmiany pozycji ciała w trakcie rozbierania i ubierania pacjenta oraz unikanie wyziębienia i przeciążeń fizycznych - podczas ścielenia należy wykonywać jak najmniejsza liczbę ruchów angażujących pacjenta w celu jego odciążenia) Zachowanie prawa do intymności (osłonięcie parawanem i unikanie zbędnego obnażania pacjenta) oraz poszanowanie godności osobistej chorego (pytanie o zgodę) Uzasadnienie kolejności wykonywania czynności w fazie planowania, przygotowania i wykonania, ułożenie założonego wenflonu Dokonanie przez zdającego oceny wykonanej zmiany bielizny osobistej z uwzględnieniem zaspokojenia potrzeby estetycznej, higienicznej i zdrowotnej (profilaktyka odleżyn) Delikatność w postępowaniu z pacjentem Prawidłowe wygładzenie piżamy pod plecami i pośladkami pacjenta Odpowiednia pozycja ciała zdającego podczas ścielenia, by oszczędzać kręgosłup (przy schylaniu się kończyny zgięte w stawach kolanowych)

O projekcie. Damy Radę to ogólnopolski program edukacyjny realizowany przez Fundację TZMO „Razem Zmieniamy Świat”. To projekt dla opiekunów rodzinnych, których bliscy są przewlekle chorzy, niepełnosprawni i niesamodzielni. Od 10 lat wspieramy opiekunów osób niesamodzielnych.

Na zdrowie Medipe – dieta lekkostrawna . Czasem jest tak, że Podopieczni, do których jadą nasze Opiekunki, stosują specjalne diety. Mając to na uwadze stworzyliśmy specjalną serię artykułów poświęconych konkretnym wymogom żywieniowym Seniorów. .