Posiadanie narkotyków w niewielkiej ilości oraz w celach leczniczych budzi w społeczeństwie wiele kontrowersji. Zapewne każdy z nas zdaje sobie sprawę, iż według polskiego prawa posiadanie narkotyków skutkuje odpowiedzialnością karną. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. nie posługuje się jednak terminem narkotyk, lecz zamiast niego wykorzystuje pojęcie substancja psychotropowa lub środek odurzający. Są to bowiem takie środki, które wpływają w negatywny sposób na odśrodkowy układ nerwowy człowieka. Efektem tego mogą być czasowe zmiany postrzegania, nastroju, zachowania czy świadomości. Według wspomnianej ustawy do substancji psychotropowych zalicza się np. amfetaminę. Zaś środkami odurzającymi są: marihuana, kokaina, opium, heroina, morfina. Posiadanie takich substancji można interpretować jako faktyczne dysponowanie, którego jesteśmy świadomi. Penalizacja popełnienia powyższego czynu nie może dziwić ze względu na toksyczność i szkodliwość dla organizmu człowieka takich substancji psychoaktywnych jakimi są narkotyki. Celem ustawodawcy jest więc ochrona życia i zdrowia publicznego, a także w zależności od sytuacji konkretnej osoby. Jakiej karze podlega posiadanie narkotyków Powyższa ustawa wprowadza jednak pewne uprzywilejowanie wobec przypadków posiadania narkotyków mniejszej wagi. Bowiem w takich sytuacjach posiadacz podlega karze grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku. W przypadku znacznej ilości jest to kara pozbawienia wolności od roku do lat 10. W pozostałych przypadkach jest to kara ograniczenia wolności do lat 3. Oczywiście nie tylko masa, waga czy ilość posiadanych narkotyków będzie odgrywać istotną rolę przy rozpatrywaniu możliwości łagodnego potraktowania posiadacza narkotyku ale także np. ich rodzaj. Ustawodawca zdecydował się więc na pewną liberalizację posiadania narkotyków ale oczywiście nie legalizację. Istnieje przepis ustawy na podstawie którego postępowanie w takiej sprawie może zostać umorzone, przy łącznym spełnieniu przesłanek: posiadanie niewielkiej ilości na własny użytek oraz niski stopień społecznej szkodliwości. Przy tym bierze się również pod uwagę okoliczności popełnienia tego czynu, a więc na przykład cel posiadania narkotyków, motywację posiadacza. Stosowanie narkotyków w celach leczniczych Często interpretacja określenia „nieznaczna ilość” sprawia problem, gdyż jest to pojęcie nieostre. Innymi słowy nie istnieje żadna legalna definicja, którą możemy się posłużyć. Przyjmuje się natomiast, iż oznacza to posiadanie narkotyku do jednorazowej konsumpcji przez posiadacza. Przed uniknięciem odpowiedzialności karnej nie uchroni nas usprawiedliwienie się posiadaniem narkotyków w celach leczniczych, gdyż i to jest jak do tej pory na gruncie prawa polskiego zabronione, choć istnieją grupy środków odurzających, które mogą być wykorzystywane tylko w celach medycznych, przemysłowych czy do prowadzenia badań. Do takiego stosowania są jednak uprawnione tylko takie osoby, które posiadają odpowiednie zezwolenie. Nadaje je uprawniony do tego organ po spełnieniu wymaganych warunków przez podmiot zainteresowany. Takie zezwolenie jest nadawane czasowo i może w każdej chwili zostać cofnięte jeżeli okaże się, że uprawniony przestał spełniać wymagane warunki. Blog, Prawo karne
Mając powyższe na uwadze, posiadanie w art. 62 u.p.n. to faktyczne, choć krótkotrwałe władztwo nad rzeczą, tym samym, zgodnie z ww. wyrokiem Sądu Najwyższego zakaz spożywania narkotyków wynika wprost z zakazu posiadania, rozumianego jako każdego fizycznego władania narkotykiem, a nie zażywania narkotyków (oczywiście na gruncie
Prawo Karne Posiadanie narkotyków na własny użytek Posiadanie narkotyków na własny użytek jest często poruszanym tematem. Nierzadko słychać głosy, że osoba, która posiada własny narkotyk „nikomu nie robi krzywdy”, więc nie powinna być karana za sam fakt posiadania go. Co w tej kwestii mówi prawo? Ile narkotyków można mieć przy sobie? Posiadanie narkotyków, nawet w niewielkiej ilości, jest przestępstwem. Oceniając taki wypadek, w szczególności przy ewentualnym orzekaniu kary sąd bierze jednak pod uwagę ilość posiadanego środka, jego rodzaj oraz przeznaczenie. Kara za posiadanie narkotyków Z uwagi na to, że zdecydowana większość przestępstw narkotykowych dotyczy osób, które są w posiadaniu nieznacznej ilości substancji odurzających z zamiarem samodzielnej konsumpcji prawo zawiera specjalny przepis dotyczący takich sytuacji. Chodzi o artykuł 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie z nim możliwe jest umorzenie postępowania wobec osoby, która posiada narkotyk. Jednak nie w każdych okolicznościach – aby było to możliwe muszą zostać spełnione określone warunki. Ważna jest ilość posiadanej substancji, jej rodzaj oraz to, czy jest ona przeznaczona na własny użytek. Przepis umożliwiający umorzenie może być zastosowany tylko w sytuacji, gdy ilość narkotyku jest nieznaczna (sprawdź jaka to jest ilość ). Kolejnym warunkiem jest to, by narkotyk był w całości przeznaczony na użytek posiadacza. Jeżeli część jest przeznaczona dla kogoś innego szansy umorzenia już nie ma. Szansa umorzenia sprawy Artykuł 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mówi o tym, że w każdym przypadku, gdy ktoś posiada narkotyki na własny użytek sprawa powinna być umarzana. Jest to raczej wskazówka dla organów ścigania, że tak można postąpić, ale pamiętajmy, że posiadanie narkotyków to przestępstwo. Ten przepis jest jednak solidnym argumentem, by wnosić o umorzenie.Do tej pory za handel dopalaczami groziła jedynie kara finansowa, a przepisy w tym zakresie były nieskuteczne, gdyż karom podlegali tylko dystrybutorzy dopalaczy. Według znowelizowanych przepisów za samo posiadanie znacznych ilości dopalaczy będzie groziła kara nawet do trzech lat, a za handel nimi nawet do lat 12 więzienia”.Co jest „legalne”?Co do zasady posiadanie narkotyków, czyli środków odurzających, jest w naszym kraju zabronione. Mówi o tym ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii, a dokładnie art. 62 tej ustawy. Zgodnie z nim „kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.” Okazuje się, że ustawodawca przewidział od tej zasady wyjątek, który stanowi, że „jeżeli przedmiotem czynu (…), są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości.” Co to oznacza w praktyce?W polskim prawie brakuje wyjaśnienia słowa „ilości nieznacznej przeznaczonej na własny użytek”. Skąd zatem dowiedzieć się jaka ilość posiadanych narkotyków stanowi nieznaczną ilość, przeznaczoną na własny użytek? Odpowiedzi trzeba szukać w orzecznictwie sądów oraz w praktyce prawniczej, czyli w doświadczeniu mecenasów prowadzących takie przykładu w jednym z wyroków na ten temat sąd stwierdził, że: „przesłanką bezwarunkowego umorzenia postępowania jest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, którą należy ocenić jako nieznaczną”. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „nieznacznej ilości” środków odurzających lub substancji psychotropowych użytego w cyt. przepisie. Wobec braku definicji legalnej interpretując wyrażenie „nieznaczna ilość” użyte w art. 62a ustawy należy odwołać się do jego znaczenia językowego. Z tego punktu widzenia przez sformułowanie „nieznaczny” rozumie się niewielki, błahy. Na potrzeby niniejszych rozważań oznacza to zatem, że ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych wymagana dla zastosowania instytucji przewidzianej w art. 62a powinna być niewielka, mała. Ilość substancji będąca przedmiotem czynu zabronionego określonego w art. 62 ust. 1 lub 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, aby mogła być uznana za niewielką, nie powinna przekraczać kilku rozumienia nieznacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych jako przesłanki uregulowanej w art. 62a musi jednak uwzględniać nie tylko kryterium ilościowe odwołujące się do wagi tych substancji, ale również kryterium interpretacji wyrażenia „nieznacznej ilości” jako przesłanki instytucji określonej w art. 62a nie należy ograniczać się tylko do wagi środków odurzających i substancji psychotropowych, gdyż należy również uwzględnić stężenie zabezpieczonej substancji pozwalające ocenić, ile można z niej zrobić jednorazowych dawek tej substancji. W celu ustalenia znaczenia pojęcia nieznacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych należy uwzględnić również – oprócz wymienionych kryteriów ilościowego i jakościowego – kryterium proporcji ilości zabezpieczonych substancji do potrzeb sprawcy.”Podsumowując powyższe, pamiętać należy, iż przed wydaniem przez organ prowadzący postępowanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania przeciwko osobie, która posiadała środki odurzające, należy wziąć pod uwagę:Ilość posiadanych narkotyków, czyli ich posiadanych narkotyków, czyli ich rodzaj oraz ile z nich można zrobić tak zwanych czyli stosunek ilości narkotyków do potrzeb popełnienia szkodliwości spełnienie wyżej wymienionych przesłanek pozwoli na skorzystanie z dobrodziejstwa umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko osobie, która posiadała środki odurzające lub substancje psychotropowe, popularnie zwany narkotykami. Wyżej przedstawione zagadnienie jest o wiele bardziej skomplikowane, niż może się wydawać. Jeśli z jakiś powodów okaże się, że nie będzie możliwym zastosowanie umorzenia postępowania, to wtenczas należy rozważyć zawarcie ugody z prokuratorem, czyli zakończyć postępowanie w sposób razie potrzeby uzyskania dodatkowych informacji zapraszam do kontaktu. Radca prawny Tomasz Ruman
Przyznałem się do winy posiadania narkotyków. Jaka kara grozi mi za popełnione § Posiadanie 1g marihuany (odpowiedzi: 4) Witam ! Mam taki problem Wczoraj rano zostałem zabrany z domu, po wcześniejszym przeszukaniu pokoju przez policjantów wydziału kryminalnego na § Posiadanie marihuany (odpowiedzi: 4) Witam. Sprawa wygląda
Na gruncie polskiego prawa, kto posiada na własny użytek substancje psychotropowe lub inne środki psychoaktywne nawet w ilości nieznacznej, podlega karze. Zabronione jest nie tylko posiadanie substancji odurzających, ale też ich wyrabianie, przechowywanie, przetwarzanie, rozprowadzanie – dystrybucja, przywóz, wywóz, przewóz i namawianie do spożycia. W niniejszym artykule zajmiemy się samym zagadnieniem posiadania narkotyków i grożącej za ten czyn kary. Kwestie prawne związane z narkotykami i innymi substancjami odurzającymi reguluje w Polsce ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 roku. „Narkotyki”, zgodnie z definicją encyklopedyczną, to potoczna nazwa niektórych środków uzależniających. W przepisach prawa definicji narkotyków próżno szukać, znajdziemy natomiast wskazanie czym jest substancja psychotropowa, środek odurzający, czy też nowa substancja psychoaktywna. Są to wszystkie substancje pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, działające na ośrodkowy układ nerwowy (art. 4 wspomnianej ustawy). Podstawowym przepisem, który ustanawia karę za posiadanie narkotyków jest art. 62, a wymiar kary zależy od ilości posiadanych substancji: 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. 2. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Czy karalne jest zatem każde, nawet krótkotrwałe posiadanie, czyli posiadanie na tzw. własny użytek? Zgodnie z przepisami już nie obowiązującymi, posiadanie narkotyków na własny użytek nie podlegało karze. Natomiast według obowiązującej ustawy, jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości. Możliwe jest zatem uniknięcie odpowiedzialności karnej w przypadku posiadania nieznacznej ilości substancji, jednak pod wskazanymi w ustawie warunkami. Ilość posiadanych narkotyków ocenić można kierując się orzeczeniem Sądu Najwyższego z 11 października 2017 r. (III KK 73/17), gdzie stwierdza się, że ,,Organ orzekający, ustalając znamię znacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (DzU z 2017 r., poz. 783 ze zm.), powinien brać pod uwagę nie tylko kryterium ilościowe, ale i jakościowe, a także i to, w jakim celu sprawca środki te lub substancje posiadał”. Co jednak należy traktować jako karalne „posiadanie”? Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 stycznia 2011 r. (I KZP 24/10) odpowiedział na pytanie: “Czy posiadanie środka odurzającego lub substancji psychotropowej związane z jego zażywaniem lub zamiarem zażycia („na własny użytek”) stanowi realizację znamion typu czynu zabronionego z art. 62?” Według Sądu Najwyższego, posiadanie narkotyków to świadome i faktyczne dysponowanie nimi, niezależnie jak długo trwa stan posiadania. Nie ma zatem znaczenia jaki jest cel dysponowania takimi środkami. Zarówno więc posiadanie związane z użyciem lub zamiarem użycia będzie podlegało karze. Posiadanie każdej ilości narkotyków, niezależnie jak znikoma by była, jest zabronione przez ustawę. Żaden z obowiązujących przepisów nie zezwala na legalne posiadanie narkotyków nawet w celu osobistego używania. Dodatkowo Sąd Najwyższy w swoim wyroku zwraca uwagę, że „żaden przepis ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie zawiera wprost sformułowanego zakazu używania (zażywania) tego rodzaju środków czy substancji. Jednak tylko dlatego, że przepis taki jest po prostu zbędny”. Wyjaśnienie jest proste – gdyby używanie narkotyków było dopuszczalne, konieczne stałoby się również zalegalizowanie ich posiadania. Podsumowując krótko – posiadanie narkotyków (bez względu, czy na własny użytek, czy też nie), jawi się jako szkodliwe, zarówno ze względów zdrowotnych, jak i prawnych. I nie ma co do tego żadnych wątpliwości. ______________________________________________________ Autor wpisu: Adwokat Michał Podgórski Potrzebujesz pomocy prawnej w zakresie posiadania narkotyków?Skontaktuj się ze mną:+48 695-501-001kancelaria@
Podstawę do umorzenia stanowi art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.) dodany w nowelizacji z końca 2011 r. Przepis daje prokuraturze możliwość umorzenia postępowania jeszcze przed wszczęciem śledztwa, jeśli sprawca posiada małą ilość
Spis treści: Narkotyki w Niemczech – załączniki do BtMG Posiadanie narkotyków w Niemczech – własny użytek Ile grozi za posiadanie narkotyków w Niemczech? Handel narkotykami – kara może ulec zmniejszeniu W prawie niemieckim kwestie związane z przestępstwami narkotykowymi zostały uregulowane w Betäubungsmittelgesetz (dalej: BtMG), czyli ustawie o środkach odurzających. Zawarte w BtMG przepisy wskazują, jakie zachowania związane z substancjami odurzającymi podlegają karze, określają również, w jakich okolicznościach zachowania te nie są penalizowane. Z artykułu dowiesz się więcej o niemieckich regulacjach karnych w zakresie narkotyków. Narkotyki w Niemczech – załączniki do BtMG Katalogi zakazanych prawnie środków odurzających zawierają specjalne załączniki do BtMG. Do środków zakazanych należy marihuana, ekstasy, amfetamina, LSD, opium, kokaina oraz heroina. Prawo niemieckie dopuszcza możliwość modyfikacji katalogu. To, czy dana substancja zostanie umieszczona w załączniku do BtMG zależy od jej szkodliwości oraz ryzyka uzależnienia – psychicznego bądź fizycznego – które wiąże się z jej stosowaniem. Często uważa się, że z posiadaniem narkotyków w Niemczech w małych ilościach, tj. na użytek własny, nie wiąże się żadna kara. Przekonanie to jest jednak błędne. Posiadanie narkotyków w Niemczech nie podlega karze wyłącznie w sytuacji, gdy użytkownikowi zostało wydane specjalne zezwolenie. Przykładowo, jeśli lekarz zapisał pacjentowi morfinę, posiadanie przez niego tej substancji będzie wyłączone spod odpowiedzialności karnej. Mając to na uwadze, należy zaznaczyć, że sąd w określonych w prawie przypadkach może odstąpić od wymierzenia kary, niejako pomimo tego, że jest ona w prawie przewidziana. Zgodnie z § 29 ust. 5 BtMG sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeśli popełniony czyn wypełnia znamiona czynu z § 29 ust. 1, 2 lub 4 BtMG, a sprawca uprawia, produkuje, sprowadza, wywozi, nabywa, pozyskuje w jakikolwiek inny sposób środki odurzające w znikomej ilości wyłącznie na własny użytek. Ponadto, na mocy § 31a BtMG prokurator może zdecydować o umorzeniu postępowania karnego w przypadku wypełnienia znamion czynu z § 29 ust. 1, 2 lub 4 BtMG – jeśli ilość posiadanej przez sprawcę substancji była znikoma, a stopień jego winy okazał się niski. Dodatkowe kryterium niskiego stopnia winy odróżnia instytucję umorzenia prokuratorskiego od odstąpienia od wymierzenia kary, do dokonania którego uprawniony jest wyłącznie sąd. Należy pamiętać, że zarówno sąd, jak prokurator nie muszą skorzystać ze swojego uprawnienia. Jeśli zatem posiadamy substancję odurzającą w niewielkich ilościach, musimy liczyć się z tym, że zostaniemy za to ukarani. Powyższe regulacje znajdują zastosowanie również wtedy, gdy chodzi o posiadanie marihuany. Ile grozi za posiadanie narkotyków w Niemczech? BtMG zawiera katalog przestępstw związanych z substancjami odurzającymi. Zgodnie z § 29 ust. 1 BtMG kara pozbawienia wolności nieprzekraczająca pięciu lat lub kara grzywny jest nakładana na każdego, kto np. nielegalnie uprawia środki odurzające, produkuje je, zajmuje się ich handlem, a także ten kto, nie handlując nimi, sprowadza je, wywozi, zbywa, sprzedaje, wprowadza do obrotu w inny sposób, nabywa lub też pozyskuje w jakikolwiek inny sposób. Co ważne, również kara za posiadanie narkotyków w Niemczech przybiera formę grzywny bądź pozbawienia wolności do lat pięciu (§ 29 ust. 1 pkt 3 BtMG). Należy dodać, że jeśli sprawca wytwarza, posiada lub sprzedaje środki w znacznych ilościach lub zajmuje się handlem środkami w znacznych ilościach, wówczas – na mocy § 29a BtMG – wyłączną karą za wskazane czyny jest kara pozbawienia wolności w wysokości nie mniejszej niż rok. W niemieckim prawie karnym nie ma żadnej ustawowej regulacji, która zawierałaby definicję terminu znaczna ilość (nicht geringe Menge). W orzecznictwie Trybunału Federalnego wskazuje się orientacyjne ilości danej substancji czynnej, które należy uznać za jej znaczną ilość. Należy pamiętać, że ilość substancji, którą należy uznać za znaczną będzie różniła się w zależności od tego, z jaką substancją mamy do czynienia. Przykładowo, za znaczną ilość marihuany należy uznać ok. 7,5 grama THC, natomiast znaczna ilość amfetaminy wynosi ok. 10 gram. Handel narkotykami – kara może ulec zmniejszeniu Działanie wymiaru sprawiedliwości ma przede wszystkim doprowadzić do ograniczenia handlu substancjami odurzającymi. Organy są w dużo większym stopniu zainteresowane karaniem dilerów narkotyków niż przypadkowych osób, które posiadają narkotyki w niewielkich ilościach. Co ważne, sprawca przestępstwa handlu narkotykami może liczyć na zmniejszenie odpowiedzialności karnej, jeśli zgodzi się współpracować z wymiarem sprawiedliwości. Zgodnie z §31 BtMG sąd może zmniejszyć karę, jeśli sprawca poprzez dobrowolne ujawnienie swojej wiedzy, istotnie przyczynił się do ujawnienia innych przestępstw narkotykowych. Używamy technicznie niezbędnych plików cookie, aby strona była wyświetlana poprawnie. Te pliki cookie są niezbędne, aby można było korzystać z podstawowych funkcji, takich jak bezpieczeństwo, weryfikacja użytkownika i zarządzanie siecią. Do Polityki Prywatności
Ukarać można za posiadanie narkotyków (art. 62 i 62b ustawy) - nie zaś za ich używanie. Zazwyczaj posiadanie będzie konieczne dla możliwości używania, jeśli sprawca posiada narkotyki na własny użytek. Możliwe są jednak także sytuacje, gdy ktoś używa narkotyku, lecz go nie posiada.
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 62 stanowi, że kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 (ust. 1). Jeżeli natomiast przedmiotem tego czynu jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 (ust. 2).W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku (ust. 3).Przestępstwo z art. 62 ust. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polega zatem na posiadaniu wbrew przepisom ustawy narkotyków tj. środków odurzających lub substancji psychotropowych wymienionych w załączniku do ustawy o przeciwdziałaniu ochrony art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiPrzedmiotem ochrony w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest życie i zdrowie społeczeństwa jako całości (życie i zdrowie publiczne). Strona przedmiotowa przestępstwa z art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiDla wypełnienia znamion strony przedmiotowej przestępstwa z art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wystarczające jest zaistnienie stanu, w którym sprawca – choćby przez krótki okres czasu – roztacza swoje faktyczne władztwo nad substancją zaliczaną przez ustawę do narkotyków, nawet jeżeli czyni to w celu użycia lub z zamiarem użycia takiej punktu widzenia prawno – karnej oceny zachowania oskarżonego nie ma więc znaczenia okres czasu, w jakim posiadał narkotyki. Dla przypisania sprawcy czynu z art. 62 ust. 1 wystarczająca jest bowiem, oprócz stwierdzenia obiektywnej przesłanki w postaci faktycznego władztwa nad narkotykami, dodatkowa przesłanka w postaci świadomości sprawcy co do tego, iż znajduje się on w posiadaniu narkotyków (tak: wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III K 244/17).Znamieniem kwalifikującym przestępstwa z art. 62 ust. 2 jest natomiast posiadanie znacznej ilości środków odurzających, substancji narkotyków związane z osobistym ich użyciemSąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I KZP 24/10 wskazał, że żaden przepis ustawy nie wprowadza upoważnienia dla posiadania narkotyków związanego z osobistym ich wykorzystywaniem (używaniem), z wyjątkiem używania Najwyższy, odnosząc się do stanowiska przedstawiciela doktryny prawa, W. Zonteka (W. Zontek: Jak posiadać, aby nie posiadać? Kilka refleksji nad orzecznictwem sądowym ostatnich lat w sprawach narkotykowych, CzPKiNP 2010, z. 1, s. 43), podkreślił, że z gruntu błędne jest założenie tegoż autora, że obowiązująca ustawa nie zabrania zażywania narkotyków. Nie jest to bowiem sfera dozwolona (jak w wypadku tytoniu czy alkoholu – w odpowiednich ustawach brak jest bowiem analogicznych do regulacji, które określałyby od strony pozytywnej wypadki dopuszczalnego posiadania tytoniu i alkoholu), uprawniająca osobę do żądania od państwa poszanowania swojej prywatności w zakresie, w jakim używa Najwyższy zauważył, że wspomniany autor popada w sprzeczność, wskazując na uprawnienie do używania narkotyków jako równoważne posiadaniu, w tym używaniu alkoholu, tytoniu (z przyczyn wyżej wskazanych analogia w tym wypadku jest nietrafiona) i pornografii, wyłączając z tego ostatniego zakresu tzw. pornografię dziecięcą, której, jak należy wnosić, nigdy nie wolno posiadać, a zatem także w tym, że w odniesieniu do takiej pornografii (jak i pozostałych form tzw. twardej pornografii) ustawodawca także nie przewiduje wprost wyrażonego w ustawie zakazu karnego używania (oglądania) takich materiałów, statuując jedynie prawnokarny zakaz ich posiadania (art. 202 § 3, 4a i 4b Czyżby więc konstruowane na potrzeby narkotyków swoiste prawo podmiotowe ich używania nie miało zastosowania w wypadku pornografii przy analogicznych zakazach co do ich posiadania? Już to pytanie, retoryczne, wykazuje nietrafność tak przeprowadzonej wykładni, która dodatkowo zasadza się na założeniu, że sfera zachowań dopuszczalnych może być wyłącznie określana na podstawie przepisów te rozważania, przyjąć należy, że żaden przepis ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie zawiera wprost sformułowanego zakazu używania (zażywania) tego rodzaju środków czy substancji. Jednak tylko dlatego, że przepis taki jest po prostu zbędny. Zakaz taki wynika bowiem a contrario z regulacji określających od strony pozytywnej wypadki dopuszczalnego (legalnego) posiadania. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii nie przewiduje więc żadnego prawa podmiotowego do używania wbrew jej przepisom środków odurzających czy substancji psychotropowych. Poza tym, gdyby chcieć uznać używanie narkotyków za prawo podmiotowe (co stoi zresztą w sprzeczności z ideą samej ustawy), to równocześnie należałoby uznać, że skoro ustawodawca dopuszcza używanie takich środków i substancji, to musi dopuszczać możliwość legalnego wejścia w ich posiadanie, co z kolei wiązałoby się z koniecznością istnienia pozaleczniczego, pozaprzemysłowego i pozanaukowego obrotu takimi środkami i posiadania narkotyków (środków odurzających lub substancji psychotropowych)Posiadanie jest stanem polegającym na faktycznym władztwie nad rzeczą, nie jest jednakże utożsamiane z posiadaniem i dzierżeniem w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. W doktrynie podkreśla się, iż w prawie karnym „posiadanie” występuje w powszechnym znaczeniu „mieć” coś, „dysponować” czymś , jeżeli nic innego nie wynika z treści aktu prawnego lub kontekstu, w jakim określoną regulację wiązać należy z innymi przepisami, (tak: D. Wysocki: Pojęcie posiadania w prawie karnym, Prok. i Pr. 2000, nr 2, s. 7-14, w szczególności 8, 11-13, a także S. Dubisz: Uniwersalny słownik języka polskiego, Warszawa 2006 – „być właścicielem czegoś, dysponować czymś, być w coś wyposażonym”, M. Szymczak (red.): Słownik języka polskiego, Warszawa 1984 – „zwykle mieć coś jako swoją własność, być właścicielem czegoś; tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II KK 197/08; Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II AKa 164/09, KZS 2009, z. 12, poz. 68; zob. także W. Marcinkowski i M. Gabriel-Węglowski w glosach do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II KK 197/08, odpowiednio WPP 2001, nr 2, s. 137 oraz LEX/El 2009).A zatem, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II KK 197/08, osobą dopuszczającą się czynu zabronionego opisanego w art. 62 jest ten, kto wbrew przepisom tej ustawy „ma” środek odurzający lub substancję psychotropową, podkreślając jednocześnie, że z tak rozumianym „posiadaniem” nie należy wiązać ani żadnego możliwego do zdefiniowania horyzontu czasowego, ani cywilistycznie pojmowanych atrybutów władztwa nad rzeczą. Wobec tego „posiadanie” oznacza świadome i faktyczne dysponowanie rzeczą, niezależne od czasu jego trwania (tak też: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I KZP 22/09, OSNKW 2009, z. 12, poz. 103 oraz R. A. Stefański: Przegląd uchwał Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego materialnego, prawa karnego wykonawczego, prawa karnego skarbowego i prawa wykroczeń, WPP 2010, nr 1, s. 125-126, oraz Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I KZP 24/10).Czas posiadania narkotyków a byt przestępstwa z art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiW wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I KZP 24/10, OSNKW 2011/1/2, Sąd Najwyższy wskazał, że posiadaniem jest każde, niezależne od czasu trwania, a zatem choćby krótkotrwałe, faktyczne władztwo nad narkotykiem związane z jego zażywaniem a byt przestępstwa z art. 62 upnSąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II KK 197/08, OSNKW 2009, z. 4, poz. 30, uznał, że dysponowanie narkotykiem związane z jego zażywaniem lub zamiarem niezwłocznego zażycia nie jest posiadaniem w rozumieniu art. 62 podkreślił, że poza zakresem kryminalizacji jest sama czynność zażywania narkotyków i stąd związana z nią zawsze jakaś forma dzierżenia, posiadania czy dysponowania narkotykiem nie może być traktowana jako posiadanie w rozumieniu art. 62 Gdyby bowiem kwalifikować te zachowania jako realizujące znamiona tego przestępstwa, prowadziłoby to do utworzenia nowego typu czynu zabronionego – zażywania narkotyków, w drodze rozszerzającej wykładni art. 62 co stałoby w sprzeczności z zasadą nullum crimen sine Najwyższy nie miał wątpliwości, że proces zażywania narkotyku zawsze nierozerwalnie wiąże się z jakąś formą „posiadania”, „dysponowania”, „dzierżenia”, czy po prostu „trzymania”, wywodząc jedynie, że posiadanie związane z zażywaniem nie jest posiadaniem w rozumieniu art. 62 z powodu niekaralności – nieprzestępności zażywania zabezpieczenia narkotyków przez organy ścigania W każdym wypadku posiadania środków narkotycznych bez uprawnienia, czyli wbrew art. 33, art. 34 ust. 1 czy art. 42 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, środki takie podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy celne w trybie Kodeksu postępowania karnego (art. 34 ust. 2), a ich przepadek orzeka się albo w postępowaniu karnym, albo – w razie niewszczęcia takiego postępowania – w postępowaniu przed sądem rejonowym, inicjowanym wnioskiem wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego lub Naczelnego Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego (art. 34 ust. 3).Powyższe również jest wyrazem tego, iż posiadanie narkotyków na własny użytek nie jest dozwolone. Niezależnie bowiem już od treści art. 62 upn podstawowe przepisy tego aktu nie dopuszczają nielecznicznego, nieprzemysłowego czy nienaukowego posiadania środków narkotycznych, nakazując przy tym w każdym takim wypadku zabezpieczenie ich i orzeczenie przepadku. Te unormowania są podstawą do budowy normy sankcjonowanej i wykluczają istnienie w tym zakresie jakiejkolwiek sfery dozwolonego posiadania (nie mówiąc już o tym, że prawo podmiotowe używania środków narkotycznych musiałoby za sobą pociągać prawo posiadania takich środków, a nawet prawo ich nabycia).W piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że kryminalizując w art. 62 upn nielegalne posiadanie środków odurzających i substancji psychotropowych, ustawodawca odwołuje się do zakazów określonych w art. 33, art. 34 i art. 42 tej ustawy (tak: T. Srogosz: Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Warszawa 2008, s. 430, 8B; K. Łucarz, A. Muszyńska: Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Warszawa 2008, teza do art. 62, oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I KZP 24/10).Znajdowanie się w stanie po użyciu środka odurzającego lub substancji psychotropowejNie jest przestępnym znajdowanie się w stanie po użyciu środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ale ich posiadanie. Dlatego stwierdzenie takiego stanu w żadnym wypadku nie może być postrzegane jako dowód bezpośredni, wskazujący na fakt główny, a mianowicie wcześniejsze posiadanie to tylko i wyłącznie dowód o charakterze poszlakowym, który – dla skazania – musi odpowiadać dawno wypracowanym już w orzecznictwie i doktrynie standardom. Wskazuje on w sposób bezpośredni jedynie na to, że określona osoba znajduje się pod wpływem takiego środka, a tylko pośredni na to, że mogła go wcześniej użyć, a w związku z tym i posiadać taki środek. Rzecz jednak w tym, że jeżeli nie da się wykluczyć wniosku alternatywnego, iż osobie tej narkotyk udostępniono w sposób niezwiązany z przejęciem przez nią władztwa nad narkotykiem, dowód ten, jeżeli jest jedynym w sprawie, jest niewystarczający dla ustalenia sprawstwa (tak: Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I KZP 24/10).Znamię znacznej ilości narkotyków (środków odurzających i substancji psychotropowych) z art. 62 ust. 2 upnDotychczasowe orzecznictwo wykształciło kryteria pozwalające na przyjęcie w konkretnej sprawie znamienia znacznej ilości. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt II AKa 22/00, (OSA 2001, Nr 2, poz. 8) kryterium decydującym o tym, czy ilość środków odurzających jest znaczna, nieznaczna czy zwykła są:ich masa wagowa (gramy, kilogramy, tony, ilość porcji),rodzaj środka odurzającego (podział na tzw. twarde i miękkie) icel przeznaczenia (w celach handlowych, na potrzeby własne).Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że miarą „znaczności” może być stosunek ilości określonych środków do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 grudnia 2002 r., sygn. akt II AKA 282/02, OSA 2003, Nr 9, poz. 94).Z kolei w wyroku z 24 lipca 1997 r., sygn. akt II AKa 94/97, (KZS 1997, Nr 8, poz. 47) Sąd Apelacyjny w Krakowie przyjął następujące określenie znacznej ilości narkotyku: „to taka ilość, która wystarczy do jednorazowego odurzenia się najmniej kilkudziesięciu osób”.Biorąc pod uwagę kierunek orzecznictwa uznać należy, że o znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych decyduje:kryterium ilościowe (masa wagowa określona w gramach, kilogramach, tonach, porcjach),kryterium jakościowe (rodzaj środka odurzającego lub substancji psychotropowej, biorący pod uwagę właściwości uzależniające i odurzające, a więc uwzględniający podział na narkotyki miękkie i twarde),kryterium jakościowo-ilościowe (ilość środka odurzającego lub substancji psychotropowej wystarczająca do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób);kryterium wartości rynkowej środka odurzającego lub substancji psychotropowej”(tak w: Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, dr Tomasz Srogosz, Rok wydania: 2008, Wydawnictwo: Beck, Wydanie: 2).Sąd Najwyższy – Izba Karna w wyroku Sądu Najwyższego z 1 marca 2006 roku, (sygn. akt II KK 47/05, opubl. Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Karna rok 2006, Nr 6, poz. 57, str. 45) stwierdził, że miarą znaczności w rozumieniu art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jak i art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii może być także stosunek ilości określonych środków do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków. Jeżeli zatem przedmiotem czynu jest taka ilość tych środków, która mogłaby zaspokoić tego rodzaju potrzeby co najmniej kilkudziesięciu uzależnionych, to należy przyjąć, że jest tych środków znaczna stwierdzono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2009 r. (sygn. akt I KZP 10/09 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Karna 2009/10/84/18 ) – że jeżeli przedmiotem czynności wykonawczej przestępstw określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii jest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, to jest to „znaczna ilość” w rozumieniu tej ustawy” (tak też: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II KK 30/08 Biuletyn Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych 2008/10/6).Z kolei Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt II AKa 10/08 Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych 2008/10/45/3) wskazał, że znaczną ilością środków odurzających lub substancji psychotropowych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest ilość pozwalająca na sporządzenie co najmniej kilkuset jednorazowych porcji, mogących odurzyć co najmniej kilkaset osób”.Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 17 grudnia 2000 r., sygn. II AKa 282/02, OSA 2003, nr poz. 94. uznał, że „znaczna ilość” narkotyków to taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób, w wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r. uznał, że 100 g heroiny stanowi „znaczną „znaczną ilość” środka odurzającego Sąd Apelacyjny w Krakowie, w wyroku z dnia 19 października 2000 r., sygn. II AKa 124/00, KZS 2000, nr 11, poz. 48., uznał 200 g amfetaminy, „skoro bowiem jedna porcja tego środka wynosi zwykle 0,1 grama, to podana ilość wystarcza do wykonania 2000 porcji, zatem wystarczy do jednorazowego odurzenia się znacznej liczby ludzi”.Tomasz Kozioł w glosie do wyroku Sądu Najwyższego z 11 października 2017 r., sygn. akt III KK 73/17 przywołuje stanowisko W. Radeckiego mówiące, że zarysowana linia orzecznicza Sądu Najwyższego, odwołująca się do kryterium ilości narkotyku wystarczającej do jednorazowego odurzenia kilkudziesięciu osób, stanowi egzemplifikację tego zjawiska i nasuwa wiele zastrzeżeń. Przede wszystkim, definiując nieostre wyrażenie ustawy, Sąd Najwyższy sam posługiwał się terminem nieostrym, gdyż „kilkadziesiąt” to liczebnik nieokreślony oznaczający w sposób przybliżony liczbę większą od 20 a mniejszą od 100, podczas gdy znamię „znacznej ilości” narkotyku jako znamię typu kwalifikowanego (wyjątkowego), a zarazem pojęcie ilościowe, co do zasady wymaga wykładni ścisłej; przyjął oprócz tego wskazany próg arbitralnie, bez uzasadnienia, dlaczego nie bierze pod uwagę już kilkunastu bądź dopiero kilkuset lub więcej jednorazowych Najwyższy w wyroku z dnia 17 czerwca 1999 r. sygn. IV KKN 813/98, Prokuratura i Prawo 2000, dodatek „Orzecznictwo”, nr 1, poz. 2. wyraził pogląd, że typ kwalifikowany przestępstw przez znamię „znacznej ilości” został utworzony przy zastosowaniu wyłącznie kryterium ilościowego. Rodzaj środka pozostaje w tym przypadku bez znaczenia. Posłużenie się więc kryterium jakościowym w odniesieniu do znamienia „znaczna ilość” byłoby „przejawem wykładni contra legem”. Rodzaj wprowadzonego środka mógłby natomiast mieć znaczenie dla kształtowania wypadku mniejszej mniejszej wagi – definicjaWypadek mniejszej wagi, jako uprzywilejowana postać czynu o znamionach przestępstwa typu podstawowego wymaga w każdej sytuacji analizy znamion strony przedmiotowej, a w szczególności rodzaju dobra, w które godzi przestępstwo, zachowania i sposobu działania sprawcy, czasu przestępstwa i innych okoliczności popełnienia czynu oraz znamion strony podmiotowej, a przede wszystkim stopnia zawinienia, motywacji i celu działania wówczas gdyby taka kompleksowa ocena prowadziła do jednoznacznego wniosku, iż czyn którego dopuścił się sprawca zasługuje na szczególne potraktowanie, a przewaga łagodzących elementów przedmiotowo-podmiotowych jest tak znaczna, iż przypisanie przestępstwa w typie podstawowym byłoby rażąco niesprawiedliwe, zachowanie należy oceniać w kategorii wypadku mniejszej wagi (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II AKa 59/14 opubl. Legalis Numer 895264). Czyn stanowiący wypadek mniejszej wagi musi się charakteryzować nieznacznym stopniem jego społecznej orzecznictwie wskazuje się, że o uznaniu konkretnego czynu zabronionego za wypadek mniejszej wagi decyduje ocena jego społecznej szkodliwości, jako zmniejszonej do stopnia uzasadniającego wymierzenie kary według skali zagrożenia ustawowego, przewidzianego w przepisie wyodrębniającym wypadek mniejszej wagi w kategorii przestępstw określonego typu (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., V KKN 544/00, OSNKW 2002, z. 9-10, poz. 73).Dodać należy, że oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, należy uwzględnić okoliczności wymienione w art. 115 § 2 a więc:rodzaj i charakter naruszonego dobra,rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody,sposób i okoliczności popełnienia czynu,wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak równieżpostać zamiaru,motywację,rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z 14 stycznia 2004 r., sygn. akt V KK 121/03, Orzecznictwo Sądu Najwyższego w sprawach karnych 2004, poz. 106, s. 87-88, stanowiąc, że podstawowym elementem oceny wypadku mniejszej wagi jest stopień społecznej szkodliwości czynu. Oceniając go należy uwzględnić okoliczności wymienione w art. 115 § 2 kk. Istotnym elementem jest także stopień zawinienia, niestanowiący okoliczności rzutującej na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu (tak też: wyrok Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2004 r., sygn. akt V KK 121/03, Orzecznictwo Sądu Najwyższego w sprawach karnych 2004, poz. 106, s. 87-88).Przypadek mniejszej wagi przy przestępstwie posiadania narkotykówPrzy rozstrzyganiu, czy w kontekście posiadania narkotyków zachodzi wypadek mniejszej wagi, ilość posiadanego środka odurzającego jest tylko jednym z elementów, który powinien być brany pod uwagę, i niewielka ilość środka bynajmniej nie musi, niejako automatycznie, prowadzić do uprzywilejowanej subsumcji. O uznaniu konkretnego czynu zabronionego za wypadek mniejszej wagi decyduje całościowa ocena jego społecznej szkodliwości, jako zmniejszonej do stopnia uzasadniającego wymierzenie kary według skali zagrożenia ustawowego, przewidzianego w przepisie, wyodrębniającym wypadek mniejszej wagi w kategorii przestępstw określonego typu. Na ocenie tej ważą przesłanki dotyczące zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej strony czynu (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2002 r., sygn. akt II KKN 79/00, Lex, nr 56084, oraz Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 183/12).Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II AKa 202/2013 wskazał natomiast, że o tym czy zachodzi wypadek mniejszej wagi decyduje ostateczny bilans wynikający z oceny wszystkich znamion przedmiotowych i podmiotowych danego czynu pozwalający ocenić, iż konkretny czyn cechuje się niewysoką społeczną Rejonowy w Wąbrzeźnie w wyroku z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt II K 127/16 przy ocenie, czy w rozpoznawanej sprawie można było zastosować przepis art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (wypadek mniejszej wagi) uznał, że należy w tym kontekście brać pod uwagę nie tylko samą ilość środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ale także rodzaj narkotyku. Ziele konopi innych niż włókniste stanowi tzw. „miękki narkotyk”. Z kolei substancja psychotropowa w postaci amfetaminy, którą oprócz marihuany posiadał również oskarżony należy do tzw. „twardych narkotyków”, jednak Sąd miał na względzie, iż substancja, którą posiadał oskarżony nie była substancja psychotropową w 100 % czystą. W istocie była to substancja proszkowa, która stanowiła mieszankę, i w tej mieszance stwierdzono obecność posiadanych przez oskarżonego środków narkotycznych wskazywała, iż oskarżony posiadał je na własny użytek, co wynikało także z samych wyjaśnień oskarżonego, który zaznaczył, iż od około dwóch, trzech lat zażywał tego typu środki i zakupił je na własny użytek. A zatem całokształt okoliczności związanych z tym czynem dał podstawę Sądowi do przyjęcia, ze czyn ten stanowił przestępstwo posiadania narkotyku typu uprzywilejowanego, co spowodowało zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu ustalającą, że popełnione przez niego przestępstwo stanowiło wypadek mniejszej wagi, który został przewidziany przez ustawodawcę w przepisie art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu takie, jak rodzaj narkotyku, cel jego posiadania, stopień uzależnienia sprawcy od narkotyków, mogą być rozpatrywane jako elementy okoliczności popełnienia czynu i uwzględniane przy kwalifikacji czynu jako wypadku mniejszej wagi oraz, rzecz jasna, przy wymiarze kary. Wszak w przypadku posiadania za wypadek mniejszej wagi może być uznane także posiadanie znacznej ilości narkotyków, o którym mowa w art. 62 ust. 2 (tak: Tomasz Kozioł w: glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 11 października 2017 r., III KK 73/17).Podstawa prawna zastosowania przypadku mniejszej wagi przy posiadaniu narkotykówPrzepis art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii określa samodzielnie granice wymiaru kary i mimo, że nie powtórzono w nim całego zestawu znamion z ust. 1, niewątpliwe jest, że zawiera on milczące odesłanie do tegoż właśnie przepisu, przez co zawiera w sobie wszystkie znamiona z ust. 1 poszerzone o znamię statuujące wypadek mniejszej wagi. Dlatego w pełni poprawne i wystarczające jest kwalifikowanie czynów uznanych za wypadek mniejszej wagi posiadania narkotyków wyłącznie z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (tak: Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II AKa 129/13).Umorzenie postępowania w sprawie posiadania narkotykówArt. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii mówi, że jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3 (posiadanie narkotyków), są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej art. 62a upn wprowadził do stratyfikacji przestępstwa posiadania narkotyku:czyn o znikomej społecznej szkodliwości (brak przestępstwa),czyn stanowiący wypadek mniejszej wagi (art. 62 ust. 3),czyn podstawowy (art. 62 ust. 1) orazczyn kwalifikowany (art. 62 ust. 2)– dodatkową warstwę w postaci czynu szkodliwego społecznie w sposób bardziej niż znikomy, nie urastającego jednak do rangi takiego wypadku mniejszej wagi, w którym nie jest już możliwe umorzenie postępowania na podstawie przepisu art. 62a bowiem chodzi o relację do przepisu art. 1 § 2 jest oczywiste, że społeczna szkodliwość czynu określonego w art. 62a upn musi być większa niż „znikoma”, gdyż gdyby nie była, czyn nie stanowiłby przestępstwa i tym samym nie byłoby możliwe zastosowanie tego przepisu jako podstawy umorzenia postępowania (tak: dr Michał Jankowski, prok. Stanisław Momot w: Stosowanie przepisu art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Warszawa 2015).Dawka narkotyku niewystarczająca dla odurzenia jednej osoby *W judykaturze Sądu Najwyższego został wyrażony pogląd, iż narkotyk będący przedmiotem przestępstwa z art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii musi spełniać nie tylko kryterium przynależności grupowej do związków wymienionych w załącznikach do tego aktu prawnego, ale również kryterium ilościowe pozwalające na jednorazowe użycie w celu osiągnięcia choćby potencjalnego efektu odurzenia lub innego charakterystycznego dla działania substancji psychotropowej (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2017 r., – 4 – sygn. akt IV KK 444/16, Lex nr 2306381; tak też np. wyroki SN: z dnia 4 listopada 2008 r., IV KK 127/08, LEX nr 477887, z dnia 16 kwietnia 2009 r., IV KK 418/08, LEX nr 503619, z dnia 20 stycznia 2010 r., II KK 289/08, LEX nr 570140, z dnia 20 stycznia 2010 r., II KK 304/09, LEX nr 1663550, z dnia 20 kwietnia 2011 r., IV KK 26/11, LEX nr 794512, a także postanowienie SN z dnia 28 października 2009 r., I KZP 22/09, OSNKW 2009, z. 12, poz. 103 oraz wyrok Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt II K 900/20/P).Brak spełnienia kryterium ilościowego powoduje, że zachowanie nie stanowi przestępstwa.
W Polsce uprawa marihuany jest nielegalna zgodnie z obowiązującym prawem. Zgodnie z Ustawą o Przeciwdziałaniu Narkomanii, Polacy nie mogą uprawiać i przetwarzać konopi indyjskich, chyba że odbywa się to na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwe organy państwowe. Obecnie jedynie instytuty państwowe mogą uprawiać konopie o
W Polsce obowiązuje zakaz posiadania każdej, nawet niewielkiej, ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych (powszechnie nazywanych „narkotykami”), w tym oczywiście jest legalna jedynie w niektórych wyjątkowych przypadkach, tj. w celach medycznych w ograniczonym zakresie, do celów przemysłowych i badań. Za samo posiadanie marihuany grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności, natomiast udzielanie marihuany innej osobie zagrożone jest karą do 10 lat pozbawienia wolności, a udzielanie jej małoletniemu jest zbrodnią, zagrożoną karą od 3 do 15 lat pozbawienia zatem zwrócić uwagę, że jedyną karą przewidzianą przez ustawę jest kara pozbawienia wolności, ustawa nie przewiduje innych mniej dotkliwych możliwości ukarania sprawy w postaci grzywny czy ograniczenia z art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jeżeli przedmiotem czynu, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej zauważyć, że umorzenie postępowania, na podstawie ww. przepisu może mieć miejsce już na etapie postępowania przygotowawczego, tj. prowadzonego przez organy ścigania (policję, prokuraturę). Instytucja umorzenia może zostać jednak zastosowana także na etapie postępowania jurysdykcyjnego, tj. prowadzonego przez przepis ma charakter fakultatywnym (na co wskazuje sformułowanie „można umorzyć”), a zatem jego zastosowanie zależy każdorazowo od oceny sytuacji oraz swobodnego uznania prokuratora lub przypadku jednak skutecznego wykazania spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w tym przepisie – postępowanie zostanie umorzone, a osoba przeciwko której prowadzone jest postępowanie karne pozostanie osobą praktyce, aby oskarżony skorzystał z instytucji umorzenia przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia musi wskazać możliwie przekonujące argumenty mające na celu wykazanie: nieznacznej ilości środka odurzającego lub substancji psychotropowej, przeznaczenie na własny użytek sprawcy, oraz że orzeczenie kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu lub stopień społecznej szkodliwości. W przeciwnym razie, jeżeli wszystkie powyższe przesłanki nie będą łącznie spełnione, nie dojdzie do umorzenia postępowania, lecz do zostałeś zatrzymany pod zarzutem posiadania środków odurzających lub substancji psychotropowych – skontaktuj się z nami, być może nie jest jeszcze za późno.
.
