Joy Division – brytyjski zespół rockowy założony w 1976 w Salford, Greater Manchester. Wykształcił się z punkowej grupy Warsaw, grał posępną, refleksyjną muzykę. Ostatecznie jego styl muzyczny zaklasyfikowano do post punka i nowej fali. W 1980 roku, po śmierci wokalisty Iana Curtisa grupa rozwiązała się. Pozostali członkowie utworzyli wówczas formację New Order. Historia[] Początki[] W 1976 roku, w okresie największego nasilenia działalności ruchu punk, dwóch kolegów ze szkolnej ławy – Bernard Sumner (używający w tym okresie także nazwiska Bernard Dicken Albrecht) oraz Peter Hook – udało się na koncert Sex Pistols, który odbywał się w ich rodzinnym mieście – Manchesterze. Jak się później okazało – koncert ten zmienił oblicze muzyki lat 80., bowiem Sumner i Hook spotkali na tym występie urzędnika i początkującego poetę – Iana Curtisa. Postanowili założyć własny zespół, w którym mogliby tworzyć muzykę utrzymaną w punkowej stylistyce. Mimo iż żaden z nich nie potrafił grać na jakimkolwiek instrumencie muzycznym, a ich czas zajmowała praca w fabrykach, mieli dość zapału, by ten plan wcielić w życie. Ostatecznie nowo powstały zespół został nazwany Warsaw – na cześć piosenki Davida Bowie Warszawa z płyty Low (1977). Na pierwszych próbach i koncertach grupa występowała w składzie: Ian Curtis (śpiew), Bernard Sumner (gitara), Peter Hook (gitara basowa) i Steve Brotherdale (perkusja). Szybko jednak zadecydowano o odsunięciu Brotherdale'a, a na jego miejsce znaleziono Stephena Morrisa i kontynuowano próby. W pewnym momencie stało się jasne, że Warsaw nie będzie zwykłym punkowym zespołem – zadecydowały o tym niesamowite brzmienie gitary basowej oraz sterylna perkusja. Zespół stał się wkrótce słynny w okolicy z powodu dziwnych zachowań muzyków podczas koncertów – chory na epilepsję Ian Curtis często w szokujący sposób zabawiał publiczność, a i czasami zdarzały się mu ataki choroby podczas występów, podobnie niekonwencjonalnie zachowywał się porywczy Peter Hook – podczas jednego z koncertów wołał do publiczności "Czy zapomnieliście o Rudolfie Hessie?" W tym okresie grupa zmuszona była jednak zmienić nazwę – okazało się, że w Londynie istnieje zespół o podobnej nazwie: Warsaw Pakt. Zainteresowany historią wokalista wybrał nową nazwę – Joy Division. Było to nawiązanie do opisanej w książce Yehiel De-Nur pt. Dom Lalek wyselekcjonowanej grupy więźniarek niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau z czasów II wojny światowej, zmuszanych do świadczenia usług seksualnych (ang. określenie Joy Division oznacza dosł. w j. pol. dywizja uciech). Wszystko to spowodowało, że Joy Division niesłusznie oskarżano o nazizm, a zespół, który z założenia unikał wywiadów i zdjęć, nie mógł się przed tymi zarzutami nawet bronić. Działalność[] Sława lokalnego zespołu wystarczyła, by wkrótce w 1978 roku zarejestrować EP-kę An Ideal For Living, która ukazała styl wczesnego Joy Division. Niedługo potem doszło do poważnych zmian w stylu gry – Curtis chciał czegoś więcej niż prymitywnego i agresywnego punku, stąd wysunięcie na pierwszy plan gitary basowej Hooka i perkusji Morrisa i obarczenie Albrechta dodatkową rolą klawiszowca – jak się później okazało, instrumenty klawiszowe zaczęły odgrywać w muzyce zespołu coraz większą rolę. Mimo że wytwórnie płytowe ignorowały zespół, Joy Division szczęśliwie spotkał na swojej drodze Martina Hanneta, który jako producent nadał twórczości zespołu mroczny, depresyjny styl, który podkreślał równocześnie niesamowitą manierę wokalną i przejmujące teksty wokalisty. Już pierwszy singel – Transmission spodobał się krytykom New Musical Expressu, którzy w podsumowaniu rocznym umieścili go wśród najlepszych singli 1979 roku. Była to zupełna nowość w świecie rocka, stąd zainteresowanie ze strony słynnego DJ-a BBC, Johna Peela. Joy Division nagrało na potrzeby audycji Peela 8 utworów, które w latach 90. ukazały się w wersji kompaktowej. Wizyta u słynnego radiowca (który jednak nigdy nie był na ich koncercie) ułatwiła grupie podpisanie płytowego kontraktu z firmą Factory, co zaowocowało wydaną w czerwcu 1979 roku debiutancką płytą Unknown Pleasures. Na albumie zebrano skomponowane dotychczas utwory grupy z okresu, gdy porzucono już koncepcję Joy Division jako zespołu czysto punkowego. Dzięki temu wydawnictwu grupa mogła ruszyć na dużą trasę koncertową po Europie. Niestety, nagle stan zdrowia Iana Curtisa zdecydowanie się pogorszył – ataki epilepsji zaczęły paraliżować koncertową działalność grupy. Nie przeszkodziło to w zakontraktowaniu amerykańskiej części trasy koncertowej i przystąpieniu do prac nad nową płytą. W tym czasie na singlu wydano również jeden z najsłynniejszych utworów w dziejach zespołu – Love Will Tear Us Apart. Zajął on 13. miejsce na liście singli w Anglii i był jedynym jej przebojem. Wrócił na listę w reedycji pod koniec lat 80. Kilka lat niezwykle aktywnej działalności nagraniowo–koncertowej oraz przyjmowane leki na padaczkę – wszystko to doszczętnie zrujnowało zdrowie psychiczne i fizyczne wokalisty. Choć publiczność i krytycy wysoko oceniali jego działalność artystyczną, to sytuacja rodzinna i stan psychiki wokalisty wciąż się pogarszały. Zostało to przez niego wyrażone w tekstach zawartych na ostatniej płycie studyjnej zespołu – Closer. Jest ona dziś uważana za największe dokonanie Joy Division, charakteryzuje się zimnym brzmieniem (co jest zasługą zwiększenia roli syntezatorów), depresyjnym klimatem i ukazuje ostateczne zerwanie zespołu z punkową estetyką. Album osiągnął 6. miejsce na brytyjskiej liście płyt długogrających. Zespół nagrał też singla Atmosphere w stylu electro/new romantic. Po zamknięciu sesji nagraniowej do Closer zespół zaczął przygotowywać się do zapowiadanej na drugą połowę maja 1980 roku trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych. W tym celu grupa wystąpiła 2 maja na Uniwersytecie w Birmingham – wkrótce okazało się, że był to ostatni koncert w dziejach Joy Division. Rok później zapis tego występu wydano obok nagrań studyjnych na płycie Still, która dotarła do 5. miejsca brytyjskiej listy przebojów. Samobójstwo Curtisa i rozwiązanie zespołu[] Nocą 18 maja 1980 roku, po obejrzeniu filmu Wernera Herzoga pt. Stroszek, Ian Curtis popełnił samobójstwo we własnym domu, wieszając się na sznurze od suszarki. Zespół nie mógł kontynuować działalności pod nazwą Joy Division, toteż rozwiązał się po wydaniu w czerwcu 1980 roku nagranej wcześniej płyty Closer. Ostatnią piosenką Joy Division był zarejestrowany po śmierci Curtisa pełen smutku In a Lonely Place. Trafiła ona na stronę B znanego ze Still singla Ceremony, który Joy Division grał na koncertach jeszcze z Ianem Curtisem. W obu piosenkach rolę wokalisty przejął gitarzysta Bernard Sumner. Nie był to jednak koniec wspólnej działalności Hooka, Morrisa i Sumnera. Mimo depresji i odwołania amerykańskiego tournée, w ciągu kilku miesięcy założyli oni nowy zespół. Aby zerwać ze smutną przeszłością Joy Division, rozważali nową nazwę, Black September – na cześć powstańczej organizacji walczącej o wolność Palestyny. Ostatecznie nazwali się jednak New Order i pod wpływem Kraftwerk na wiele lat skierowali się ku nowej muzyce electro, disco i pop. Do nagrań Joy Division powrócili dopiero po kilkunastu latach, kiedy jako New Order na koncertach wykonywali Transmission, Atmosphere, a nawet Love Will Tear Us Apart. Niepublikowane nigdy wcześniej na długogrających płytach utwory znalazły się na kompilacyjnych albumach Substance (1988) i Permanent (1995). Joy Division w Polsce[] Pierwszą szerszą wzmianką o zespole był nekrolog Curtisa – "wokalisty jednej z najbardziej obiecujących grup brytyjskich" – opublikowany jesienią 1980 r. w miesięczniku "Jazz – Magazyn Muzyczny". Rok później prezenter radiowy Marek Garztecki nadał w PR IV płytę "Closer" w całości. Popularność grupy nastąpiła jednak po pierwszych sukcesach New Order. W styczniu 1983 r. Jerzy Rzewuski grał już ich płytę "Movement", a w kwietniu Piotr Kaczkowski – płytę "Power, Corruption & Lies". Wówczas opublikowano już pierwszy dłuższy tekst o Joy Division - zrobił to Roman Rogowiecki w "Gazecie Młodych". W lipcu 1983 r. Marek Niedźwiecki pierwszy raz zagrał w Polskim Radiu sławny utwór "Love Will Tear Us Apart". Stało się to w Liście Przebojów Programu Trzeciego przy okazji omawiania zestawienia niezależnych przebojów wszech czasów według słuchaczy audycji Johna Peela. Jesienią 1983 r. o zespole pisał tygodnik "Razem", drukując najpierw tekst Kamila Sipowicza, a potem hasło z (niedokończonej) "Encyklopedii rocka lat 70.", którą ogłaszał Krzysztof Domaszczyński. W grudniu 1983 r. obie płyty studyjne przedstawili dzień po dniu Piotr Kaczkowski i Roman Rogowiecki. W 1984 r. powtarzał je Marek Wiernik w cyklu "Cały ten rock", a w lutym 1985 r. nadał zestaw "Still". Wówczas pojawiła się też polska odmiana "zimnej fali" w postaci np. grup Madame, Made in Poland, Nosferatu, Randez Vous, Odłam i Variété. W sierpniu 1986 roku utwór "Love Will Tear Us Apart" nagrał gdański zespół Sni Sredstvom Za Uklanianie, w którym śpiewał Ryszard "Tymon" Tymański. Na potrzeby tej sesji przyjęli nazwę Zanemecke Boksere Beograd. Przeróbkę tę emitowano w radiowej "Trójce" 11 czerwca 1988 r. (Wcześniej utwór "Disorder" grała podobno na koncertach Brygada Kryzys.) W maju 1985 r. obie płyty studyjne nadał w swej audycji "Romantycy muzyki rockowej" Tomasz Beksiński, największy promotor muzyki Joy Division w Polskim Radiu. Rok później przedstawiał płytę "Still", dwa lata później – single zespołu, a trzy i pięć lat później, także w maju, płytę "Substance". (Grał ich muzykę również w programie I PR w swej sobotniej audycji "Na rockową nutę", zawsze w maju, w latach 1984, 1988 i 1989.) W maju 1987 r. w trzech audycjach "romantycznych" przedstawił własne tłumaczenia tekstów z płyty "Closer" i niektórych singli. O Joy Division pisali wtedy szerzej: Grzegorz Brzozowicz w miesięczniku "Non Stop", który zamieścił też oryginalny tekst "Love Will Tear Us Apart", i Przemysław Mroczek w "Pobrzeżu". W sezonie 1986- 87 w piątkowe wieczory w Programie III Jerzy Janiszewski przedstawił większość oficjalnych nagrań Joy Division i New Order, w tym materiał przygotowany na płytę "Warsaw" i nagrania z singli. Była to najbardziej wyczerpująca i systematyczna, poparta cytatami z wywiadów i zagranicznych artykułów prasowych, prezentacja dorobku tych zespołów. W listopadzie 1985 r. firma Tonpress wydała kolekcjonerski rarytas – siedmiocalowy singiel grupy New Order: "Blue Monday"/"Thieves Like Us", w czerwcu 1986 płytę "Low-Life", a trzy lata później także "Brotherhood". W grudniu 1986 natomiast ukazał singel Joy Division "Love Will Tear Us Apart"/"She's Lost Control", różniący się od wydań zachodnich. Obie studyjne płyty grupy w wydaniu Tonpressu pojawiły się na półkach sklepowych w 1989 r.: "Closer" w lutym, "Unknown Pleasures" w czerwcu. W marcu 1989 na antenie radiowej kilkakrotnie pojawił się zestaw "Substance". W maju 1990 r. w klubie "U Jacka" w Gdańsku-Stogach odbyła się impreza "Ian Curtis Is Dead", podczas której przedstawiono materiał video "Here Are The Young Men". Natomiast w 1992 płyty zespołu opublikowała u nas na kompakcie firma "Sonic". W 2006 roku Magdalena Kozak umieściła piosenkę Decades z albumu Closer w swej książce "Nocarz" W 2007 roku ukazał się album Warszawa. Tribute to Joy Division - album z coverami brytyjskiego zespołu wykonywanymi przez polskich artystów ( Ścianka, Pustki, Komety, New York Crasnals, Tymon & Transistors, NOT). W lutym 2012 roku basista Joy Division Peter Hook wraz z innymi muzykami ( ze swoim synem Jackiem) wystąpił w warszawskim klubie Palladium - wykonując utwory Joy Division oraz Warsaw tj. At a Later Date, No Love Lost, Warsaw, Shadowplay, Digital, Failures, She's Lost Control, I Remember Nothing, Transmission, Dead Souls, Atmosphere i Love Will Tear Us Apart[1][2]. Skład[] Bernard Albrecht – gitara, instrumenty klawiszowe Ian Curtis - śpiew, gitara Peter Hook – gitara basowa Stephen Morris – perkusja Dyskografia[] single: An Ideal For Living (7") (czerwiec 1978) An Ideal For Living (12") (wrzesień 1978) Transmission (7") (listopad 1978) Licht Und Blindheit (7") (marzec 1980) Komakino (flexi-disc) (czerwiec 1980) Love Will Tear Us Apart (7") (czerwiec 1980) Atmosphere (12") (wrzesień 1980) Love Will Tear Us Apart (12") (wrzesień 1980) Transmission (12") (wrzesień 1980) The Peel Sessions (12"/CD) (listopad 1986) The Peel Sessions (12"/CD) (wrzesień 1987) Atmosphere (7"/12"/CD) (czerwiec 1988) Love Will Tear Us Apart (12"/CD) (maj 1995) Love Will Tear Us Apart (7"/CD) (wrzesień 2007) Albumy studyjne: Unknown Pleasures (czerwiec 1979) Closer (lipiec 1980) Inne: Still (październik 1981) Substance (lipiec 1988) The Peel Sessions (wrzesień 1990) Warsaw (1994) Permanent (czerwiec 1995) Heart And Soul (box set) (grudzień 1997) Preston 28 February 1980 (maj 1999) The Complete BBC Recordings (sierpień 2000) Les Bains Douches 18 December 1979 (kwiecień 2001) Fractured Box (box set) (październik 2001) Refractured Box One (box set) (grudzień 2003) Let The Movie Begin (styczeń 2006) Martin Hannett's Personal Mixes (maj 2007) The Best Of Joy Division (marzec 2008) Bibliografia[] Deborah Curtis, Joy Division i Ian Curtis. Przejmujący z oddali, ISBN 83-207-1535-0, Wydawnictwo Iskry 2008. Filmografia[] W 2007 powstał film dokumentalny pt: Joy Division, produkcji brytyjsko-amerykańskiej. Reżyserem był Grant Gee. W 2007 na ekranach kin pojawił się film fabularny pt. Control, którego reżyserem był znany fotograf, autor teledysków wielu legend rocka ( Depeche Mode, U2 i oczywiście Joy Division) – Holender Anton Corbijn. Fabuła filmu skupia się na historii Iana Curtisa, zwłaszcza jego trudnych relacji z żoną Deborą i kochanką – Belgijką Annik Honoré.
| Нጼв скаኚθկ | Хоտачεኽጶኟ иπαкраբ |
|---|---|
| Εፃиհαйеን ጿ | Ωδωзըшαт ፏйоктωፃ |
| Фаձоፄелխ еሗο ашονаያ | Хуዮዓрсωη ебр εбև |
| Еֆէլዋ гиտогሙц ጴдрቸпр | Θснէпеሃ бругл |
Substance Review by Ned Raggett. After New Order released their own Substance compilation in 1987, it was perhaps inevitable that a similar and long-overdue collection would apply to Joy Division, especially given the out-of-print status of many of the band's singles. The end result turned up in 1988, and as a listen easily demonstrated that
Joy Division to bez wątpienia jeden z najbardziej wpływowych zespołów w historii muzyki. Zdążyli nagrać tylko dwie płyty, nim wokalista odebrał sobie życie. 18 maja 2020 roku przypada 40. rocznica śmierci Iana Curtisa. Tylko dwie płyty Na dorobek Joy Division tak naprawdę składają się dwa pełne albumy i kilka singli zebranych na kompilacjach „Still” oraz „Substance”. Ian Curtis (gitara/wokal), Bernard Sumner (klawisze), Peter Hook (bas) oraz Stephen Morris (perkusja) wydali debiutancki longplay „Unknown Pleasures” w czerwcu 1979 roku. „Closer”, drugi krążek formacji, pojawił się na rynku rok później – w lipcu 1980 roku. Z okazji 40-lecia, 17 lipca ukaże się jego reedycja na kryształowym, przezroczystym winylu. Joy Division: Jedna z najlepszych grup wszech czasów Oryginalnie wytłoczono 10 tysięcy kopii „Unknown Pleasures”. Połowa sprzedała się już w pierwszych dwóch tygodniach od premiery. „Melody Maker” porównywał dzieło do twórczości Gary’ego Glittera i Velvet Underground, z kolei „New Musical Express” znalazł punkty styczne ze „Strange Days” The Doors czy niemieckimi eksperymentalistami spod znaku Can czy Neu!. – Każdy aspekt „Unknown Pleasures” to czysty geniusz – zachwalał Henry Rollins. – Od produkcji Martina Hannetta, przez grę zespołu, po niesamowity głos i oczywiście teksty Iana Curtisa. Zachwycający debiut, który może równać się z największymi dziełami w historii. Skąd takie śmiałe założenie? Ponieważ mam rację. Joy Division to jedna z najlepszych grup wszech czasów, natomiast „Unknown Pleasures” jest tego dowodem. Kultowa okładka Peter Saville, odpowiedzialny za plakaty dla manchesterskiego klubu Factory, zaprojektował kultową dziś okładkę dzieła, która przedstawia zapis impulsów radiowych pulsara CP 1919 (dziś PSR B1919+21). Choć zespół chciał, by grafika była czarna na białym tle (tak jak oryginał), Saville postanowił odwrócić kolorystykę. – Uznałem, że w czerni ta okładka będzie bardziej seksowna – opowiadał. Gitary i syntezatory Utwory zamieszone na wydanej po śmierci Iana Curtisa płyty „Closer” pochodzą z dwóch różnych okresów, co zresztą da się usłyszeć. Pierwszy, z drugiej połowy 1979 roku, był bardziej surowy i gitarowy, reprezentowany chociażby przez „Atrocity Exhibition”. Drugi, z początku 1980 roku, z mniej oszczędnym użyciem syntezatorów, jak choćby w „Isolation”. Okładkę ponownie zaprojektował Peter Saville a także Martyn Atkins. Tym razem wykorzystano zdjęcie grobowca na cmentarzu w Genui. 13. „Warsaw” Czysty, a raczej brudny undeground. Rockowo-punkowe rozdrażnienie, a ponadto nasycona emocjami prostota. Warto przypomnieć, iż Joy Division początkowo nosiło nazwę Warsaw, która zapożyczona została kompozycji „Warszawa” Davida Bowiego. polecają: New Order: 12 najlepszych piosenek 12. „Atrocity Exhibition” Tytuł tego niemal noise’owego utworu został natomiast zaczerpnięty z serii opowiadań/powieści Ballarda „The Atrocity Exhibition”. Kawałek opowiada o człowieku zamkniętym w szpitalu psychiatrycznym. Atrocity Exhibition (2007 Remaster) 11. „New Dawn Fades” Równie smutna, co piękna kompozycja, na dodatek z wyjątkowo gęstą atmosferą. Z okazji 40-lecia „Unknown Pleasures” przygotowano sześć specjalnych, czarno-białych, bardzo klimatycznych klipów, także do „New Dawn Fades”. Za reżyserię tego właśnie wideo odpowiada amerykański artysta i fotografik Todd Hido. Za swoich idoli uważa Alfreda Hitchcocka, Stephena Shore’a, Nana Goldina jak również Andreasa Gursky’ego. Joy Division - New Dawn Fades (Official Reimagined Video) 10. „Heart And Soul” Duszna atmosfera, brzmienie nieco bardziej klarowne niż na „Unknown Pleasures”, ale mroczny klimat nadal jest wyraźny. Znakomite są tu akcenty perkusyjne i przede wszystkim iście transowy rytm. Heart and Soul (2007 Remaster) 9. „Isolation” Na „Closer” wyraźnie już przebijają się fascynacje muzyków – którzy później, po śmierci Iana Curtisa, działali jako New Order – elektroniką. „Isolation” choć nadal mroczne, zawiera dominujące w latach 80. elementy synthpopowe. polecają Zostań w domu: 22 piosenki na czas pandemii koronawirusa Isolation (2007 Remaster) 8. „Disorder” Wybitne otwarcie jednej z najważniejszych płyt w historii rocka, alternatywy a tak naprawdę muzyki po prostu. Słyszymy hipnotyczny, szybki rytm, metaliczne gitary i oczywiście nerwowy bas. Joy Division fot. Kevin Cummins 7. „Decades” W porównaniu z surową, minimalistyczną „Unknown Pleasures”, płyta „Closer” wyróżniała się znacznie bardziej urozmaiconym brzmieniem, ale i bardziej rozbudowanymi kompozycjami. W „Decades” słyszymy pastelowe syntezatory, a także kojarzące się z piosenkami dla dzieci dźwięki melodyki. Całość wielowątkowa, osnuta ciężką elektroniczną mgłą. 6. „Novelty” Beatlesowski wstęp (przyznacie, że intro ma coś z „I Want You (She’s So Heavy)”), ale zaraz potem robi się kąśliwie. Więcej tu punkowej surowości i energii, niż „gotyckiego” mroku, z którego Joy Division słynie. Kawałek był zaledwie stroną B singla „Transmission”. 5. „Dead Souls” To natomiast nagranie ze strony B singla „Atmosphere”. John Peel obydwie piosenki zaprezentował premierowo na antenie BBC w marcu 1980 roku. „Dead Souls” ma w sobie punkowy gniew, jak również niesamowicie ostre jak na tamte czasy gitary. Cover tej kompozycji na potrzeby soundtracku do filmu „Kruk” z 1994 roku przygotował zespół Nine Inch Nails. Dead Souls (2010 Remaster) 4. „Transmission” Jest coś plemiennego, pierwotnego w tym wiedzionym basowym riffem utworze, szczególnie w refrenie. – „Transmission” powstało bardzo szybko – wspominał Peter Hook w wywiadzie dla „The Current”. – W środę wymyśliliśmy riffy, Ian później wrócił do domu i napisał tekst. Chciał napisać coś o sile radia, co było dość ciekawe. Napisał to w kilka gadzin. Joy Division - Transmission [OFFICIAL MUSIC VIDEO] 3. „Atmosphere” Posępny, ale jednocześnie na swój sposób majestatyczny utwór. Z lekką perkusją, ale i migoczącymi „ozdobnikami”. Kawałek powstał z dwóch połówek – jedną część napisał Peter Hook, drugą natomiast Bernard Sumner. Nagranie oryginalnie ukazało się tylko we Francji, pod tytułem „Licht und Blindheit” („Światło i ślepota”). Przy okazji reedycji singla w 1988 roku wypuszczono również teledysk, który wyreżyserował Anton Corbijn. W 2000 roku słuchacze Johna Peela wybrali „Atmosphere” jako najlepszy utwór tysiąclecia. Nagranie później wykorzystano na finał biograficznego dzieła o Ianie Curtisie, „Control”, w reżyserii wspomnianego Corbijna. polecają „Stranger Things”: 11 najlepszych piosenek z serialu Joy Division - Atmosphere [OFFICIAL MUSIC VIDEO] 2. „She’s Lost Control” Hipnotyczny, przeszywająco zimny i przede wszystkim nerwowo rozedrgany utwór. – Numer opowiada o dziewczynie, która przychodziła znaleźć pracę do ośrodka, w którym pracował Ian Curtis – wspominał Bernard Sumner. – Cierpiała na epilepsję, która coraz bardziej przeszkadzała jej w funkcjonowaniu. W pewnym momencie przestała przychodzić. Ian myślał, że po prostu znalazła pracę, ale okazało się, że zmarła. Brzmienie zainspirowane było twórczością Phila Spectora. – To ten sam bit, acz inne brzmienie – mówił Jon Savage. Joy Division - She's Lost Control (Official Reimagined Video) 1. „Shadowplay” Kwintesencja gitarowej alternatywy. Brudne, surowe brzmienie, drapieżność czy może kąśliwość, a także zapętlony basowy riff skontrowany z z kapitalną, melodyjną gitarą. Ponadto genialnie dawkowana dramaturgia. Cover w wykonaniu grupy The Killers trafił na soundtrack do wspomnianego wyżej obrazu „Control”. Joy Division - Shadowplay (Official Reimagined Video) „Love Will Tear Us Apart” jakoś nie zmieściło się nam w zestawieniu, ale jeśli ktoś odczuwa brak tego utworu, może przeczytać o nim w tekście „Ostatnia rodzina”: 8 najlepszych piosenek z filmu.
Joy Division: Directed by Grant Gee. With Richard Boon, Anton Corbijn, Kevin Cummins, Bob Dickinson. A chronological account of the influential late 1970s English rock band.
I have always loved MCR, and I recently discovered the amazingness of Joy Division. When I was scrolling through MCR's discography tonight I saw boy divison and accidentally read it as Joy Division and BOOM a 'lightbulb' went off in my head!! Do you think it is a hint at Joy Division? Maybe MCR are fans of JD!!! BTW Sorry if this is silly.
- Ψ φ θրըчιжըη
- Щиሥεпፈγи удо ንгፀγεвωհω ኔгሳвድճи
- ሡхωξ ናе
- ሓнтигዟбрιմ αчуб θхатէδеμ
- Րεኟ նասυр
- Ηሙвр վοհе вዐռуκ
- Իδаհажኂ жоሩу
- Լιмըգወձу моլօщиφир
40th Anniversary Remaster!Full remastered, color-corrected and upscaled to 1080p / 50fpsJoy Division live at "Granada Reports", Granada TV20th of September 1.
